Acht jaar integratie, geen bal resultaat

Acht jaar geleden voerde GVA een onderzoek naar hoe moslimjongeren zich in onze maatschappij integreren. Nu deden zij exact hetzelfde onderzoek om de ‘vooruitgang’ te onderzoeken, maar dat is huilen met de pet op.

Eerst en vooral over hoe die moslimjongeren zichzelf voelen in de maatschappij. Nog steeds gediscrimineerd. Zestig procent van de moslimjongeren voelt zich gediscrimineerd in onze maatschappij en vreest dat hij of zij zich hier nooit thuis zal voelen. Dat hun andere opvattingen hier nooit aanvaard zullen worden.

Wat die andere opvattingen dan wel zijn? Over homoseksualiteit, bijvoorbeeld. Eén op drie moslimjongeren vindt dit een afwijking van formaat. Veertien procent van hen vindt het zelfs normaal dat homo’s afgetroefd worden op straat, dat die dat verdienen, dat die homoseksualiteit eruit geklopt moet worden. Verder vinden ze dat er veel te veel bloot op onze tv-zenders te zien is (Allah verbiedt dat namelijk) en vindt 37 procent van de moslimjongens en 21 procent van de moslimmeisjes dat de hoofddoek overal verplicht zou moeten zijn.

Een greep uit de straffe uitspraken van de gediscrimineerde schapen:

“Het westen aanvaardt homoseksualiteit, maar ik laat mij dat niet opdringen. Wat is het volgende dat ik hier zal moeten accepteren? Zal ik straks ook moeten evolueren naar de acceptatie van pedofilie?”

“Een sexy geklede vrouw vraagt er toch om? Maar als het zover is zegt ze dat ze geen straathoer is. Dat is moeilijk aanvaardbaar. Als je aanleiding geeft tot iets en er niet mee doorgaat, dan creëer je frustraties en geweld.”

“Als er op het autosalon een vrouw op een wagen zit met een bordje ‘Testritje’, dan denk ik dat het om die vrouw gaat.”

Uiteraard zijn er ook moslimjongeren in onze steden die zichzelf willen aanpassen aan onze maatschappij en ‘westers’ willen leven, maar die omwille van hun afkomst toch gediscrimineerd worden en dat is erg. Zoals het verhaal van Hamid: “Ik studeer rechten aan de VUB en ik werk intussen. Ik wil geen gezin met zeven kinderen zoals mijn ouders, twee is voor mij voldoende. En neen, ik ga geen bruid in Marokko halen. Het mentaliteitsverschil is te groot. En als ik een gezin sticht, wil ik dat er thuis altijd Nederlands gesproken wordt.”

Hamid voelt zich helemaal ingeburgerd, maar voelt toch nog de discriminatie: “In sommigen hun ogen zal ik altijd een B-merk blijven omdat ik toevallig een Marokkaanse naam en uiterlijk heb. Ik hoop dat mijn kinderen een toekomst hebben waarin zij ook tot het A-merk kunnen behoren.” (SL)