Beke haalt neus op voor samenvallende verkiezingen.

Nu de horde van de splitsing van het gerechterlijk arrondissement BHV genomen lijkt, verdiepen de 8 onderhandelende partijen zich verder in de staatshervorming. Breekpunt lijken hierbij de al dan niet samenvallende verkiezingen.

De laatste jaren weerklonk vanuit bepaalde kringen regelmatig de roep om al de verkiezingen te laten samenvallen. Er zouden in België immers te veel verkiezingen zijn waardoor politici geen tijd meer hebben om een deftig beleid te voeren. Dat de laatste verkiezingen reeds 480 dagen geleden plaats hadden en dat er sindsdien ook nog niet al te veel heeft bewogen op Belgisch niveau is waarschijnlijk weer geen argument.

Het valt echter op dat vooral in Vlaanderen gepleit wordt voor samenvallende verkiezingen, en dan in het bijzonder in de Belgisch-gezinde politieke, culturele en mediakringen. Vooral het probleem dat CD&V (en in mindere mate VLD) tijdens de campagne de Vlaamse trom roert waardoor de regeringsvorming bemoeilijkt wordt wegens een N-VA die die partijen een spiegel voorhoudt en waardoor die dus niet zo maar de verkiezingsbeloften kunnen inslikken, steekt - getuige de recordpogingen regeringsvorming in 2007 en 2010/2011. De CD&V heeft het blijkbaar een beetje moeilijker om haar woord in te slikken dan de oude CVP. Feit is dat nu elke stem telt sinds de partij flirt met de 15%.

Feit is echter ook dat het argument van het teveel aan verkiezingen geen hout snijdt voor de huidige impasse. De volgende regionale verkiezingen zijn immers pas voor 2014 gepland. Wie bovendien bereid is even naar de buurlanden te kijken, kan toch niet ontkennen dat landen als Frankrijk en Duitsland blijkbaar veel minder last hebben van hun overvloed aan verkiezingen. In Frankrijk gaat er amper een jaar voorbij zonder dat er wel ergens op één of ander niveau verkiezingen gehouden worden. (En dan vaak nog in twee ronden ook.) In Duitsland lijkt het soms wel of er om de andere maand in één of ander Land een verkiezing plaatsvindt – is het niet voor een deelstaatparlement, dan wel voor de gemeenteraden of een stadsraad. En toch wordt daar binnen de kortste keren een regering gevormd. Eerlijkheidshalve dient hierbij vermeld te worden dat zowel in Frankrijk als in Duitsland de winnaar van de verkiezingen het programma mag uittekenen, van welke strekking ook. Stel je dat eens voor in België! Stel je dat eens voor met de Vlaams nationalisten?

Hier lijkt vooral de CD&V bevreesd voor het scenario van samenvallende verkiezingen. Daar waar Groen!, sp.a en VLD hier vooral een wapen in zien om N-VA en het Vlaams nationalisme aan de kant te schuiven en zichzelf door middel van dit cordon sanitaire 'light' meer macht te bezorgen, weet de CD&V drommels goed dat het via de Vlaamse Regering Leterme is geweest dat ze als partij terug op de politieke kaart staat én paars heeft kunnen breken. "Elk nadeel heb ze voordeel", wist Cruyff reeds te stellen.

Het is te hopen dat de CD&V voet bij stuk houdt, want hoewel geen van de 4 Vlaamse onderhandelende partijen ook maar één milliseconde bezig is met het democratisch deficit van het saneren van de stem van het volk door het aantal verkiezingen te beperken, is dat de essentie van dit verhaal. Daar waar de dames en heren politici nu zo ongeveer tweejaarlijks hun rapport van de burgers krijgen, zouden ze anders steeds voor een periode van 4 à 5 jaar zonder democratische controle hun verhaal kunnen doen. En dat rijmt niet op democratie.

(EJ)