België als gidsland voor Europa?

Het klinkt prachtiger in het Engels - The belgianisation of Europe - maar het wordt meestal in pegorative zin gebruikt.

Wat er onder verstaan dient te worden, werd door bijvoorbeeld Kathleen van Brempt in De Zevende Dag uit de doeken gedaan. Haar bewering dat de Grieken toch zelf niet schuldig zouden zijn aan de huidige Griekse schuldencrisis, en er daarom ook niet het slachtoffer van mogen worden. is een meer dan gedurfde stelling. Het is alsof de Griekse bevolking de opeenvolgende sjoemelende regeringen opgelegd gekregen heeft door Europa. Het is alsof het geen Grieken waren die loon uitbetaald kregen voor overheidsbaantjes waar ze zich nooit lieten zien, of zich zelfs niet hoefden te laten zien. En het is ten slotte alsof het geen Grieken waren die zich prompt organiseerden om al hun vernuft aan te wenden om te kunnen ontkomen aan elke vorm van extra belasting dan ook, ja zich zelfs met grote woede verzetten tegen een poging van de Griekse overheid om al jarenoude bestaande en gestemde belastingen nu ook effectief te gaan innen.

Wat daarnaast in haar uitleg opviel was het feit dat de Duitsers – die uiteindelijk toch de Griekse, Italiaanse, Spaanse en Belgsiche (lees Franstalige) putten zullen moeten dempen – niet zomaar bereid zijn hun portemonnee volledig open te trekken. Voor Van Brempt is dat natuurlijk een volkomen verrassing want in tegenstelling tot wat de Vlamingen reeds decennia zonder veel morren doen: jaarlijks meer dan tien miljard euro neertellen aan de Franstaligen.

De Duitse regering bedankt daar echter voor, en is niet bereid zomaar en stoemelings een gigantische Europese geldstroom van Noord naar Zuid op te zetten. Van een vertegenwoordigster van de sp.a, zowat dé behoeder in Vlaanderen van de belangen van de PS en dus hevig voorstander van het instandhouden van die continue aderlating, mag die verwondering misschien niet verwonderen, maar je blijft toch je oren uitwrijven van het virulente anti-Duitse discours waar de politica maar op bleef terugkomen.

Een fiscale unie zal de Duitse belastingbetaler echter niet kunnen redden. Integendeel zelfs, het zou dé ultieme, geïnstitutionaliseerde en daarmee ook permanente aderlating voor de Duitse middenklasse betekenen - de export van het Vlaams-Franstalig model naar Europa, de schaalvergroting van de "money drain" van noord naar zuid.

Het zou dan ook goed zijn als de Duitse bondskanselier Angela Merkel, en met haar de CDU, CSU en FDP, de financiële mechanismen binnen dat kleine landje, dat ze af en toe genoodzaakt is ambtshalve te bezoeken, eens wat nauwkeuriger onder de loep zou nemen. Want als België Duitsland (en dus Europa) iets kan leren, dan wel dat eengemaakte fiscale regeltjes absoluut niets te betekenen hebben zolang iedereen de vrijheid behoudt die regeltjes zelf naar eigen goeddunken toe te passen.

Dus zolang de Grieken, Portugezen of Italianen zélf hun belastingen zullen mogen innen (of werklozen schorsen, om maar iets te zeggen) laat het zich gemakkelijk raden waar de regeltjes wél strikt toegepast zullen worden, en waar niet. Het is een vergiftigd geschenk, de doodsteek van de Noord-europese middenklasse en dat is wat de Britten verstaan onder de "Belgianisation of Europe".

(EJ)