CD&V tussen hoop en wanhoop in Di Rupo I.

outer Beke was in tegenstelling tot Tobback en De Croo vanaf het begin betrokken partij bij de onderhandelingen. Het lijkt er op dat hij net ies svermoeider aan de onderhandelingstafel verscheen toen de ministerposten verdeeld dienden te worden.

Door het politieke spel van verdeling van zetels had Beke recht op 3 ministerzetels. Het feit dat het voorzitterschap voor de senaat ook naar de CD&V ging (als grootste Vlaamse partij) gecombineerd met de wens om met minder ministers in het kabinet toch een "signaal" richting bevolking te geven, hebben hem een ministerzetel gekost. In ruil kreeg hij wel 2 staatssecretarissen toe geschoven.

Al bij niet slecht, tot de invulling van die kabinetten bekeken wordt. Steven Vanackere wordt vice-premier en erft de bevoegdheid van Financiën van Didier Reynders. Het is aan hem om binnen de periode van iets meer dan 2 jaar de herinnering aan 12 jaar Reynders te doen vergeten. Brusselaar Vanackere is geboren in het Westvlaamse Wevelgem en had zijn zinnen gezet op het gouverneurshap van die provincie, hoewel ook Buitenlandse zaken hem goed lag. Het veto van sp.a tegen Reynders op Financiën wilden ze zelf niet hard maken door dat departement op te eisen, dus ruilt Vanackere nu zijn bevoegdheid Buitenlandse zaken met dat van Financiën van Reynders. De man liet het niet blijken, maar dit is duidelijk niet zijn eerste keuze.

De man dient ook nog eens het Vlaamse gezicht te worden van de CD&V in deze regering, wat als Brusselaar met een beperkt aantal voorkeurstemmen niet evident is. Zaak is dat Beke een minister uit de ACW-strekking nodig had en dat de valabele figuren niet voor het rapen lagen nu Vervotte en Leterme andere horizonten hebben opgezocht.

De tweede minister is certitude Pieter De Crem die duidelijk de conservatieve vleugel van de partij vertegenwoordigt. Hij krijgt terug Defensie, waar hij een reeks moeilijke hervormingen met redelijk succes heeft doorgevoerd. Het lijkt er dan ook sterk op dat hij nu de vruchten wil plukken van die inspanning en zich tegelijkertijd wil toespitsen op de komende gemeenteraadsverkiezingen in Aalter.

Henrik Bogaert is de begrotingsspecialist van de CD&V maar wordt als staatssecretaris voor Ambtenarenzaken en Modernisering van de Openbare Diensten, toegevoegd aan de minister van Financiën. De man is van Unizo-strekking en geldt al jaren als een politieke belofte die in West Vlaanderen maar niet vanonder de vleugels van Leterme en De Clerk kon komen. Die kans wordt hem nu geboden op een departement waar dringend met de 21ste eeuw dient te worden aangeknoopt. De vraag is maar of "Straffe Hendrik" zich hier wel in thuis voelt.

Nog minder duidelijk is wat "grijze muis" Servais Verherstraeten vermag als staatssecretaris Staatshervorming en Regie der Gebouwen. Op het laatste zinspeelde hij wanneer hij zichzelf de titel "syndicus van de Vorst" toebedacht. Als beeld kan het tellen: de syndicus in grijze stofjas - net het beeld dat deze advocaat uit Mol, sinds 2007 fractieleider voor CD&V in de Kamer, over hem heen roept. Verherstraeten is van ACW-signatuur, niet onbelangrijk voor het evenwicht tussen de verschillende strekkingen binnen CD&V. Dit staatssecretariaat is echter ook de beloning van de partijsoldaat die in de Kamer als vurig verdediger van CD&V-premiers gold.

Toch lijkt Beke niet alles binnen gehaald te hebben wat hij wou. Hij stond eigenlijk een beetje met zijn rug tegen de muur. Leterme en Vervotte weg, Crevits die liever in de Vlaamse Regering blijft, Marianne Thyssen en Sonja Becq die beide bedankten voor de eer. In tegenstelling tot De Croo en Tobback kon de man dan ook niet direct namen en bevoegdheden rijmen. De kritiek van de vrouwen binnen de CD&V dat er geen enkele bevoegdheid naar hen gaat mag dan wel terecht zijn, ze is ook wat goedkoop wanneer bovenstaand lijstje namen van zij die weigerden wordt overlopen. Ook binnen het ACW is er gemor te horen. Zij hebben dan wel 2 vertegenwoordigers in deze regering, maar de CD&V weegt nergens op de sociale departementen.

Wat nog frappanter is, is het feit dat Verherstraeten als staatssecretaris voor Staatshervorming toegevoegd wordt aan de premier én die bevoegdheid moet delen met Melchior Wathelet van de cdh. Inzake die correcte uitvoering van de staatshervorming staan daardoor 2 Franstaligen tegenover 1 Vlaming. Bovendien zijn die Franstaligen dan nog van PS en cdh-signatuur en bij die laatsten is de schaduw van Milquet nog heel groot. Hier kan de CD&V alleen maar verliezen! De correcte uitvoering van de akkoorden is de verdienste van alle betrokken politici, de fouten komen op de kap van de CD&V.

Het beeld van een paarse regering met de CD&V als aanhangwagen doemt dan ook op. De partij kan op geen enkele manier 'scoren' binnen de huidige ploeg én dat zou wel eens zwaar afgestraft kunnen worden.

(EJ)