Column: Laatste kans, Bart of Barst!

In de schaduw van het verdict van een proces waarvan een land al wekenlang in de ban is, houden de aanslepende regeringsonderhandelingen dat land nog steeds in een wurggreep. Bestuurlijk kan een regering van lopende zaken er momenteel geen beslissingen nemen omtrent de maatregelen waar dat land nu het meest nood aan heeft. Een helft van het land speelt een spel met de andere, en wacht tot deze in de valkuil van vorige staatshervormingen treedt. De valkuil van het uiteindelijk toch maar toegeven…

Bart De Wever is boven zichzelf en zijn partij uitgestegen door een nota op te stellen waarin hij zowel de Vlamingen als de Walen met stalen tippen tegen de schenen schopt. Hij deed dit omdat hij echt vooruit wil. Hij deed dit niet omdat hij koste wat het kost premier wil worden. Hij deed dit om te laten zien dat hij echt wel verder wil met dit land. De reactie van de Waalse politici was voorspelbaar: nota afschieten en afschrijven als een belediging voor de Franstaligen en dan verklaren dat ze verder willen blijven praten. Altijd maar praten, over hetzelfde en nog eens opnieuw, geen enkele toegeving doen en nooit eens de verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen huishouden.

De Waalse tactiek is dezelfde als die van altijd: zolang het been stijf houden tot de Vlamingen dan toch weer toegevingen doen, uit schrik dat zij de zwarte piet toebedeeld krijgen voor het falen van de onderhandelingen en de daarmee gepaard gaande dreiging van het einde van België. Want recente peilingen tonen aan dat een grote meerderheid van de Vlamingen geen einde van België wil.

Die Waalse tactiek kennen we uit voorgaande staatshervormingen, waaruit niet meer dan peanuts van bevoegdheidsverschuivingen richting de gewesten gingen, vergeleken met die verschuivingen waar dit land zo’n nood aan heeft. En als België dan uiteindelijk uiteen zou vallen, kunnen de Waalse onderhandelaars natuurlijk aan hun kiezers vertellen dat zíj niet de stekker uit de zieltogende natie trokken. Zíj zijn immers altijd een compromis blijven nastreven door nooit de onderhandelingstafel te verlaten. Dat ze aan die tafel wel stilletjes elk geserveerd gerecht zonder het te proeven uitspuwden en vlotjes onder de tafel veegden, willen ze niet geweten hebben.

Welnu, het is tijd voor een deel van het land om te stoppen met de restjes van wat het andere deel zo vlot onder tafel schoof te herkauwen tot een ander voor hun landgenoten te pruimen gerecht. Van fricassee kan je geen biefstuk kneden. En dat is net wat wij nodig hebben: één stevige natie die de vruchten plukt van het harde werk van zijn onderdanen en de effectiviteit van zijn bestuur.

Wat heb je aan een land waarvan de helft zich niet wil inzetten voor het functioneren van dat land in zijn overkoepelend orgaan en allerbelangrijkst, voor het algemeen welzijn van iedere burger, zij het nu aan ener- of andere zijde van een haar verscheurende taalgrens?
Wat heb je aan een gemeenschappelijke geschiedenis getekend door lief en leed in momenten van glorie en oorlog, als men aan de andere kant van de scheur niets doet om samen geschiedenis te blijven maken?
Is het echt zo erg dat onze nationale voetbalploeg nóg slechter wordt dan ze al is? Veel kan dat toch niet zijn.
Is het echt zo erg dat je vanaf binnenkort in het buitenland je favoriete team zal moeten gaan aanmoedigen in een verzwakte competitie? En is het echt zo erg dat die ploeg misschien niet meer de match van het jaar tegen zijn aartsvijand zal kunnen spelen?
Is het echt zo erg dat we misschien meer naar de Nederlanders toe gaan groeien? Wie weet leren ze ons wel voetballen.

De Walen verdienen geen kans meer op solidariteit van grote broer België. Grote broer kan niet meer op kleine broer passen, hij heeft een lief gevonden. En dat lief heet onafhankelijkheid. (PhPa)