Daarom kwam de hulpverlening op de Filipijnen zo traag op gang

Mensen verhongeren, huizen vergaan, maar een inhalige politieker zal altijd blijven bestaan.

Enkele dagen geleden trok de tyfoon Haiyan over de Filipijnen. Ieder jaar rond deze periode wordt de eilandengroep geteisterd door stormweer, maar Haiyan was uitzonderlijk. De zwaarste tyfoon die ooit aan land kwam sinds mensenheugenis en de schade is dan ook niet te overzien. Duizenden of tienduizenden doden, daar heeft men voorlopig nog het raden naar. Ook de mannen, vrouwen en kinderen die van het ene moment op het andere geen dak meer boven hun hoofd hebben en die thans creperen omdat de tyfoon ook al wat eetbaar was ofwel meenam ofwel vernietigde, zijn niet te tellen.

De hulpverlening kwam traag op gang. Ten eerste door nog een tweede, doch minder straffe tyfoon die inmiddels landinwaarts trok. Ten tweede was de luchthaven van het meest getroffen gebied, Tacloban, volledig vernield en moesten Europese en Amerikaanse hulpverleners creatief zijn om ter plaatse te geraken.

Ook het land zelf heeft een soort van ‘noodfonds’, just in case. De hulppakketten daarvan beginnen echter ook nu pas bij de inmiddels uitgehongerde slachtoffers te geraken. De reden? De vicepresident van de Filippijnen moest eerst nog… zakjes laten drukken met verkiezingspropaganda! “sagisag ng pangalawang pangulo”, wat zoveel betekent als: “Vanwege de viceprecident”. Die de komende verkiezingen president hoopt te worden, dat spreekt voor zich.

De bevolking aldaar vindt de stunt van Jejomar Binay allerminst grappig: “Andere landen komen ook met hulppakketten. Daarop staat toch ook niet vermeld waar die vandaan komen?” tot “Het is schandalig dat omwille van zoiets mensen nog dagenlang moesten wachten op hun eerste hulp” zijn er niet uit de lucht gegrepen. Amerikaanse hulptroepen lieten alvast weten dat ze niet zullen toestaan dat een Filippijnse politieker hun hulpgoederen ook maar met één vinger aanraakt… (SL)