De euro wankelt!

De ietwat misplaatste euforie over de finale doorbraak inzake de begroting heeft de financiële realiteit in Europa wat naar de achtergrond verdrongen. Een blik over de grenzen leert dat de crisis nog maar in haar kinderschoenen staat.

Meer dan het gespeelde drama van Di rupo, was het dan ook de rating verlaging door S&P die de onderhandelaars met het mes op de keel de finale fase van de onderhandelingen deed aansnijden. Het imbroglio aan maatregelen dat de amper als partijvoorzitters herkenbare levende lijken na een nachtelijke marathonsessie van 19 uren oogt dan ook niet heel solide en weer eens breed interpreteerbaar. Zo wordt er niet aan de indexering geraakt, maart vond voorzitter De Croo het wel al nodig om de wereld kond te doen dat dit kortelings nog eens onderhandeld dient te worden. En wat met de uitspraak van Magnette die 5 miljard euro vindt bij de "allerrijksten"? Dat zou op zich een (aanvaardbare) belasting zijn die op haar eentje al goed is voor 44% van het totaalpakket, terwijl er door iedereen gecommuniceerd wordt dat er maar voor 34% belastingsverhogingen in het totale pakket zitten!

Het geheel komt dan ook weinig stabiel over, wat beangstigend is inzake de directe toekomst. In de eurozone zijn het afgelopen weekend de spanningen namelijk extreem snel opgelopen. Zo leende de Italiaanse schatkist 8 miljard euro voor een periode van nauwelijks zes maanden en moest daar meer dan 6,5 procent rente voor bieden, net niet het dubbele van de 3,5 procent die een maand geleden. Voor een lening op 2 jaar liep de rente op tot 7,82 procent. Zo'n rentepeil kan Italië niet lang aan zonder het risico te lopen dat de overheidsschuld door de hoge rentelasten vanzelf gaat aangroeien, zelfs als de begroting in evenwicht is. De Italiaanse premier Mario Monti waarschuwde dan ook dat een verdere stijging van de rente Italië zal doen aankloppen bij het Europees noodfonds, wat het hele proces van de Europese integratie in een patstelling doen belanden, met onvoorspelbare consequenties.

De Spaanse regering van haar kant, zou volgens insiders overwegen om een beroep te doen op internationale hulp om de publieke financiën weer op orde te krijgen, een beslissing die snel genomen dient te worden voor de Spaanse rente ook oploopt. Zowel de Spaanse als Italiaanse rentecurves beginnen die van Griekenland te benaderen. En ook België bevindt zich nog steeds in de gevarenzone.

Het gevolg is dat de hele eurozone nu onder hoge druk staat, wat ook mag blijken uit de koers van de euro tegen de dollar. Die zakte al onder de 1,33 dollar, wat beneden zijn gemiddelde koers van de jongste acht jaar is.

Al die redenen zijn volgens de Britse regering nu de voortekenen van een mogelijk doemscenario waarmee ernstig rekening met moet worden gehouden, namelijk het einde van de euro. Eén van de ministers liet zelfs verstaan dat: "We hopen dat de Euroleiders zoveel mogelijk tijd rekken. Dat geeft ons de gelegenheid om ons beter voor te bereiden op het ergste." Onder dat ergste dienen zware rellen verstaan te worden, iets waar de de Britse ambassades blijkbaar op voorbereid moeten zijn bij het in elkaar klappen van de eurozone.

Dat wat niemand drie maanden geleden voor mogelijk hield, is dus blijkbaar in Groot Brittanië voldoende om de ambassades richtlijnen te geven. Het zou in diverse landen, België inkluis, toch meer dan een klein alarmbelletje moeten doen rinkelen. Maar onze politieke boeren? Zij ploegden voort.

(EJ)