De miljarden voor Dexia.

Het dient met een korrel zout genomen te worden wanneer de Franse media schrijven dat België op alle fronten het onderspit gedolven heeft bij de Dexia-crisis. Zij dienen de Franse lezers een chauvinistisch gevoel te geven, maar toch is de nasmaak bitter.

België heeft volgens de recontructies in de Franse media dus bij de redding van Dexia aan het kortste eind getrokken. Ons land heeft niet alleen toegevingen moeten doen bij de verdeling van de garanties voor de bad bank, maar heeft ook nog eens zwaar in de portefeuille moeten tasten voor aankoopprijs van Dexia Bank België.

Het was een spel in verschillende bedrijven dat opgevoerd werd. Het begon toen Frankrijk voorstelde om heel alleen de risico's af te dekken van de leningen van de Franse tak van Dexia aan de Franse lokale besturen. Dat lijkt nobel en logisch, want behorend tot de Franse interne keuken, maar Frankrijk koppelde daar wel de voorwaarde aan dat België vervolgens meer zou doen voor de restbank.

De Belgische delegatie ging akkoord en België zou garant staan voor 60,5 procent van de restbank. Als toemaatje werden daar de slechte onderdelen van DCL (Italië en Spanje) aanteogevoegd, waardoor de Belgische garanties 15 procent van het Belgische bbp bedragen, dus 15% van wat alle Belgen jaarlijks bijdragen tot de economie. Ter vergelijking: de Franse garanties bedragen slechts 3% van hun bbp.

Soit, Frankrijk zat nu wel opgescheept met de kredieten aan de lokale besturen die ... plots financieel veel minder erg leken dan dat de Franse regering en de Franse CEO van Dexia hadden doen uitschijnen. De Belgische onderhandelaars voelden zich gerold. Dit zou hen niet meer overkomen!

Maar kijk, ook bij de quasi parallelle onderhandelingen over het terugkopen van Dexia Bank België (het oude Gemeentekrediet) kregen de onderhandelaars het deksel op de neus. Het geld bij de bank was aan het smelten als sneeuw voor de zon en België wilde snel handelen, zeker ook in een poging om zodoende de gemeentelijke holding toch een beetje te vrijwaren. Ons land bood dan ook snel 1,5 miljard euro, maar Frankrijk vroeg minstens 4 miljard.

Premier Yves Leterme (CD&V) hakte vervolgens de knoop door met de Franse premier François Fillon. Die bleef gaan voor minstens 4 miljard - de Franse ceo van Dexia zwaaide immers met een concurrerend bod van de Spaanse bankgroep Santander die ook 4 miljard wilde bieden. De Belgische onderhandelaars gingen overstag en legden prompt de gevraagde 4 miljard euro op tafel.

In weerwil tot de euforie over de redding van Dexia, rijzen er steeds meer vragen. De Belgische burger is volgens deze reconstructie gerold in een affaire die met de dag minder en minder transparant wordt. Waarom werd er 2 keer zo snel overstag gegaan? Een vraag die niet beantwoord wordt door de ongeziene blijk van politiek fatsoen wanneer de politieke gemandateerden binnen Dexia beslissen om hun riante vergoedingen terug te betalen. Maar wel een vraag waar iedereen in dit land recht op een antwoord op heeft. Het is immers met het geld van de bevolking dat er gespeeld en verloren werd en het is ook met het geld van de bevolkig dat die verliezers nu gered worden.

(EJ)