De noodregering en de democratie.

Didier Reynders wil in het geval dat de regeringsonderhandelingen op niets uitdraaien tegen oktober een regering met een beperkt programma op poten zetten. Dit om het hoofd te bieden aan de woelige tijden van de eurozone.

Natuurlijk is dit een drogreden. Het is maar al te gemakkelijk om de - inderdaad torenhoge economische - problemen te gebruiken voor de eigen politieke doeleinden in België. Mocht er een regering met een beperkt programma komen zijn er 2 mogelijkheden. Ten eerste kan zo een regering een doorslag van Leterme II worden waarin de MR van Reynders vertegenwoordigd is. Ten tweede zou dat een puur economisch kabinet kunnen worden waar de liberale, conservatieve as het sterkst staat: N-VA, CD&V, VLD en MR samen hebben een meerderheid rond een duidelijk economisch programma van besparen i.p.v. in te zetten op nieuwe belastingen ... en ook daar is dus de MR in terug te vinden.

Reynders is dus eigenlijk alleen op eigen gewin uit, maar toch is dit geen slecht voorstel. Want sinds einige tijd hebben een groot aantal verkozen politici in het federale parlement een drastische maatregel heeft genomen. Met name door de regering in lopende zaken te laten zodat haar bevoegdheid in grote mate overeenstemt met diegene die de Grondwet bepaalt, namelijk enkel “uitvoerende macht” te zijn en geen wetgevende. Daardoor kan de representatieve democratie in het parlement eindelijk terug een beetje functioneren: over wetsvoorstellen wordt gedelibereerd en er wordt gedebatteerd tot er een tekst is waarvoor men een meerderheid vindt. Die meerderheid ligt niet op voorhand vast en wisselt naargelang het onderwerp.

Door het onvermogen om nog tot een gemeenschappelijke regering te komen, heeft België terug een beetje meer democratie gekregen. De macht van de partijen die na een onderling akkoord de meerderheid vormen en waarbij steeds die meerderheid tegenover dezelfde oppositie stond is gebroken. En met dat beetje meer democratie lijkt de geest helemaal uit de fles. Parlementariërs staan onafhankelijker tegenover de partijlijn en zijn minder en minder geneigd om als een robot ja, dan neen inzake wetsvoorstellen of regeringsdeelname te stemmen. Ook dat weten De Wever, Di Rupo, Beke en de anderen. En zij weten ook dat daardoor de marge om te bewegen richting compromis nog smaller wordt.

Of hoe het herinvoeren van een beetje basisdemocratie in België en falliet van deze staat als democratische instelling bevestigd en versneld!

(EJ)