De spreidstand van CD&V en MR.

Nu de onderhandelingen in de laatste rechte lijn zitten valt het op dat de tweespalt niet alleen tussen Franstaligen en Vlamingen te vinden is, maar dat binnen de partijen ook duidelijk verschillende kampen aanwezig zijn.

Over de CD&V is hier al veel geschreven. Het blijft een gegeven dat Vlaams Minister-president Peeters op zijn financiële strepen staat. Onder zijn regering heeft Vlaanderen heel snel de tering naar de nering gezet en nu daar de economische vruchten van geplukt kunnen worden, zou Vlaanderen moeten bijspringen om het fincieel huishouden van Wallonië, Brussel en België te redden. Drie begrotingen van (deel)staten die nog geen enkele euro gesaneerd hebben. Peeters vindt het niet kunnen dat Vlaanderen op die manier 2 keer de rekening dient te betalen ... en dan nog een ander zijn rekening. Daarmee zit Peeters heel dicht bij de lijn die steeds door de N-VA is aangehouden en zit hij op ramkoers met de ACV-strekking binnen zijn partij die alles over heeft om aan de macht te blijven. Hoewel: de uitstap van Vervotte, het openlijk solliciteren van Leterme naar een Europese functie en het dito ellenbogenwerk van Vanacker om gouverneur te mogen worden zijn tekenen aan de wand. De ACV-politici kiezen eieren voor hun geld.

Binnen de Franstalige liberalen is het eveneens hommeles. Nieuwbakken voorzitter Michel probeert zijn troepen eensgezind rond de onderhandelingstafel te krijgen, maar zijn onderhandelingsmarge is mogelijk nog smaller dan die van CD&V-voorzitter Beke. Op het moment dat FDF-re Clerfayt op Radio 1 nogmaals stelt dat zijn partij (die een onderdeel is van de MR) geen akkoord sluit zonder waarborgen voor de Franstaligen in de Vlaamse Rand, stelt partijgenoot De Decker dat de toekomst van het land niet mag afhangen van een paar Franstaligen in Lennik die een rijexamen in het Frans willen afleggen.

De fractie Michel binnen de MR is ongeveer even sterk als de fractie Reynders die zich gesteund weet door de Brusselse FDF-leden en een Gerard Deprez van die andere vleugel binnen de partij; het MCC. Die stelde dat de uitbreiding van Brussel de beste en meest coherente oplossing zou zijn. Aangezien Michel de Brusselse stemmen nodig heeft en de MR daar net het sterkste staat, kan hij alleen maar een akkoord verdedigen dat heel nefast is voor Vlaanderen. Op het lijstje van de MR staan dan zaken zoals: tweetalig statuut in fasciliteitengemeenten, recht om de verfransing te subsidiëren via eigen bibliotheken, theater en andere, ondertekening van het minderhedenverdrag door Vlaanderen waardoor de Franstaligen vrij spel krijgen om dit alles ongecontroleerd te doen, oprichting kiesarrondisement van de fasciliteitengemeenten met Rode als hoofdzetel - de voorafname op de beruchte corridor.

Het moment dat MR zijn handtekening zet onder een akoord splitst de partij wegens te veel toegevingen aan Vlaanderen of wordt Vlaanderens politieke hegemonie gebrandschat. De Vlaamse traditie van onderhandelen en verraad kennende, dient gevreesd te worden voor de tweede optie.

(EJ)