De traditionele partijen: meer en meer eenheidsworst?

Eén tegen allen en allen tegen één. Dat is zowat de samenvatting van de voorbije nieuwjaarsrecepties, buiten die van de nieuwbakken, brave eco-liberalen van Groen. De rode draad in elke speech blijkt het magische drieletterwoord  “N-VA” , zelfs Bart De Wever had het er over toen hij het N-VA model tegenover het PS model positioneerde.
Het “N-woord” doet dus bibberen en beven! Open VLD vergeet de “V” in haar naam en trekt resoluut de Belgische kaart om toch maar anders te zijn, CD&V vindt zichzelf de warmere versie van de N-VA en SP.a roemt het “model Di Rupo” (waar ze zelf deel van uitmaken). Het door oud-premier Eyskens geopperde idee om met de drie traditionele partijen in één kartel of samenwerkingsverband naar de kiezer te gaan, mag dan wat verloren gegaan zijn in de volkomen van de pot gerukte mediastorm omtrent de voorbije troonsafstand van Albert II, het is lang zo gek niet.

De partijprogramma’s worden toch steeds meer inwisselbaar, de 3 traditionele partijen lijken zich al bij voorbaat neer te leggen bij een communautaire stilstand de komende 5 jaren en weten zich op die manier voor dezelfde periode van alle macht en postjes verzekerd. Ondertussen mag de N-VA zich in de oppositie wat bezig houden en is er de hoop dat de kiezers tegen de volgende verkiezingen de N-VA plaat beu gehoord zullen zijn.

Een systeem met een beperkt aantal partijen? Het zou het de kiezer heel wat duidelijker maken en de politici niet meer in staat stellen de stem van de burger te ‘interpreteren’. Dat laatste én het gedrum voor een verkiesbare plaats zijn dan ook de hoofdreden dat dit samengaan van partijen echter nog niet voor morgen is. (HVR)