De échte rechthebbende op titel 'Lul van het jaar' (video)

Bart De Wever kreeg gisteren van Humo de titel van politicus én lul van het jaar. Na het bekijken van deze beelden zijn we er zeker van dat de echte lul van het jaar een complete organisatie is.
2012, het mag dan niet het einde van de wereld betekend hebben, maar het was wel het jaar waarin we het vertrouwen in de NMBS volledig verloren zijn. 'De trein is altijd een beetje reizen'… De slogan is zelden zo van toepassing geweest: wie met de trein zijn verplaatsingen maakte, waande zich dit jaar zowaar in een derdewereldland.

We hadden ons er al bijna bij neergelegd dat vertragingen nu eenmaal bij het Belgische treinverkeer horen, maar dat meer dan één derde van de treinreizigers er mee te kampen heeft, zijn geen al te beste cijfers. Je zou bijna het risico nemen om met de auto het dicht geslibte verkeer op te zoeken.

Een nieuw project werd met veel poeha aangekondigd, maar die dekselse Fyra heeft de eindejaarsperiode van de verantwoordelijke voor communicatie van de NMBS deftig verknoeid: het ding rijdt voor geen meter en zelfs Aldi is nu al boos dat ze vergeleken worden met dergelijke rommel.

Wanneer de trein dan toch eens rijdt, riskeer je een opendeurdag of worden jouw gegevens gewoon even openbaar op het internet gesmeten. In het ergste geval koppelen ze gewoon je wagon even af, alsof je in de betere actiefilm zit. En correct spellen zit er ook al niet in.

Nee, lul van het jaar, maak daar maar de Raad van Bestuur en het Directiecomité van de NMBS van. De werknemers zijn zelf niet tevreden over de gang van zaken, het is aan de top om eindelijk waar te maken waarvoor ze hun ongetwijfeld riante vergoedingen opstrijken.

Deze week was het weer zover: een trein reed van Heide naar Antwerpen met open deuren. Dat zou misschien nog de beste weg voor de NMBS-top zijn… Langs de deur naar buiten. Slechts één lichtpunt: door eigen geklungel heeft de NMBS ons dit jaar ook doen glimlachen. Weliswaar groen. (KA)