Di Rupo bereidt boedelscheiding voor

De nota van formateur Elio Di Rupo is slechts "schone schijn", een lege doos in een fraaie verpakking, een met wollige woorden verpakte lege retoriek die enkel de bestendiging van de huidige situatie beoogt.
Deze nota is dan ook geen aanzet tot de noodzakelijke hervorming van de Belgische staat, maar een eerste aanzet naar het plan-B - de splitsing van het land. De bizarre veronderstelde situatie waarbij de Vlamingen de seperatisten zijn zonder effectief plan en de Franstaligen de unionisten die wel degelijk een splitsingscenario in het achterhoofd hebben, wordt hiermee bevestigd.

De voorbeelden zijn legio: BHV wordt gesplitst, waarbij de fasciliteitengemeenten de facto door een uitzonderingsstatuut meer bij Brussel, dan bij Vlaanderen gaan horen. Bij een mogelijke en naderende secessie, zal de internationale gemeenschap dan ook de territorialiteit van dit groter Brussel bevestigen. Datzelfde armlastige Brussel krijgt een bijkomende doatatie van meer dan 400 miljoen euro - en enkel Vlaanderen beschikt over de middelen om dit te doneren.

Ook inzake de besparingen ligt de nadruk op Vlaanderen. De 17 miljard die gevonden dienen te worden, zullen voornamelijk gebeuren via een verhoogde belastingsdruk. Belastingen zijn maar te heffen waar er een meerwaarde, dus arbeid en werkende inwoners zijn. Die zijn voor het grootste merendeel te vinden in ... Vlaanderen. Fundamenteel verandert deze nota dus niets aan de huidige situatie waarbij Wallonië en Brussel mits de vele steuntrekkenden en het grote ambtenarenapparaat de netto afnemers van de belastingen zijn en Vlaanderen de nettobetaler. Een instemmen met dit scenario legt dan ook de verdeelsleutel voor de staatsschuld vast. Europa wil graag een welstellende regio (Vlaanderen), maar na het Griekse debacle, wil het nog veel liever géén armlastige regio. De Vlaamse zelfstandigheid zal dus afgekocht moeten worden met de verdere uitvoering van de afbetalingen van de (vnl. door Wallonië en Brussel opgebouwde) staatsschuld volgens de bestaande verdeelsleutel. Deze nota is een "antwoord" op de door de Vlamingen gevraagde staatsherinrichting. Bij een akkoord en (latere) splitsing kan Vlaanderen onmogelijk de eigen ondertekende spelregels in vraag stellen. Dit is de vergiftigde essentie van de nota Di Rupo.

De aangekondigde besparing inzake het ambtenarenapparaat moet dan ook in de context van een nakende splitsing gezien worden. Om de Franstalige regio toch enigzins levensvatbaar te houden, weet Di Rupo dat daar bespaard zal moeten worden. Hij durft dit - net als de andere Franstaligen - niet alleen doordrukken en gebruikt de Vlaamse politici nog een (laatste) keer om dit te bereiken, kwestie van de schuld bij de vermaledijde Vlamingen te leggen.

Wat krijgt Vlaanderen in de plaats? Geen homogene bevoegdheidspakketten, halfslachtige maatregelen inzake arbeidsbeleid waarbij de RVA als waakhond dient,..., en de pensioenen. Di Rupo weet dat de bevolking in Vlaanderen sneller vergrijst dan in Wallonië en Brussel, dus met het afstoten van de pensioenlasten zadelt hij Vlaanderen met een meerkost op en Wallonië met een besparing. Tot daar de fel geprezen solidariteit!!!

Kortom, wanneer Karel Van Eetvelt deze ochtend waarschuwde voor "de weg naar de afgrond" die deze nota is, sprak hij nog heel verbloemd. Het enige voordeel dat hij zag was een begin van een institutionele hervorming. Ook daar zijn zijn woorden heel braaf te noemen. Dit is géén begin van een staatshervorming, maar een opmaat naar een staatsvorming. Vlaanderen is daartoe de vragende partij, Franstalig België de voorbereidde partij.Dat, en enkel dat, kan in deze nota gelezen worden!

(EJ)