Di Rupo stuurt Gennez op pad!

Tergend langzaam wordt de Belgische tanker gekeerd, maar het blijkt niet in de richting van de terechte vraag naar meer autonomie te zijn. Integendeel, de politieke recuperatie van de Franstaligen Belgicisten komt meer en meer onder stoom.

Men kon er vergif over innemen dat wanneer de N-VA uit de onderhandelingen werd geweerd, de Franstaligen een tandje zouden bijsteken. De enige opdracht van elke Franstalige heeft er het afgelopen jaar steeds in bestaan om die vervloekte separatisten monddood te maken. Dat was en is de essentie van het Franstalig front. De oude Vlaamse frontgedachte van godsvrede - al de levensbeschouwelijke en socio-economische verschillen opzij zetten om eerst dat ene doel te bereiken - vindt uiteindelijk zijn weerslag in het zuiden van het land. Dat die langzame uitrokingsstrategie ten tijde van een economische crisis een riskant spel is met de welvaart van de bevolking in het achterhoofd, kon politiek Brussel blijkbaar niet deren.

Bovendien hadden de Franstalige partijvoorzitters steeds enkele nuttige, Vlaamse politieke lichtgewichten tot hun beschikking waarbij ene Gennez wel de hoofdprijs inzake slaafse volgzaamheid in de wacht wist te slepen.

Dit wordt nogmaals bewezen met de aangepaste nota van Di Rupo die hij de zeven "Ja, maar"-partijen heeft overhandigd. Hij gaat bij die nota uit van zijn eigen schabouwelijk schrijfsel, aangevuld met de 9 voorstellen van Beke. De Franstaligen zouden die demarche wel zien zitten, omdat "uitzonderlijke tijden om uitzonderlijke oplossingen vragen." Hieronder dient verstaan te worden dat alle middelen goed zijn om de N-VA buiten spel te zetten én om de stevige as N-VA - CD&V volledig uit elkaar te spelen.

Om dit verder uit te klaren zou Sp.a-voorzitster Gennez als tussenpersoon optreden tussen Di Rupo en Beke die elkaar persoonlijk amper kunnen luchten. Gennez kan zich hiermee in haar geliefde rol van PS-horige wentelen waarbij ze zichzelf een aura aan kan meten om als een soort zelfverklaarde Vlaamse Jeanne D'Arc het nationalistische beest Dewever te proberen in te tomen. Dat ze daarbij tegen de overgrote meerderheid van de Vlaamse volkswil ingaat is voor haar weerom van geen tel. Tegenover de opdracht van de Franstalige, gestrikte broodheer staat immers de door haar zo fel beoogde ministerpost.

En zo zou het kunnen dat Albert II op de nationale feestdag toch kan uitpakken met heugelijk nieuws: Franstalig België en hun kruiperige Vlaamse zusterpartijen hebben weerom zijn (en hun) troon gered. Geen prijs is blijkbaar te hoog voor een lintje.

(EJ)