Echte federaties kennen géén federale kieskring.

Op het internet is nog steeds een petitie te vinden waarbij gevraagd wordt om in België een federale kieskring in te voeren. Dit zou nodig zijn om het "democratisch deficit" inzake het niet kunnen stemmen voor alle kandidaten oplossen. Een eenvoudige blik over de grenzen leert dat dit nonsens is.

De voorstanders van een federale kieskring - naast de 3 initiatiefnemers Plan-B, Shame en Camping 16, mogen ook de Pavigroep en politici zoals Dewael daarbij gerekend worden - verwijzen zelf graag naar andere federaties als argument om hun gelijk te bevestigen. Wanneer naar de 3 meest gekende democratische federale staten gekeken wordt, meer bepaald Duitsland, Zwitserland en de Verenigde Staten van Amerika, kan die argumentatie als politieke onzin naar de prullenmand verwezen worden.

Welnu, in de Verenigde Staten is er helemaal geen federale kieskring, ook niet voor de verkiezing van de president. Deze wordt verkozen door de kiesmannen die door de verschillende staten worden verkozen (in verhouding tot hun bevolkingsaantal). Of is iedereen de polemiek al vergeten die ontstond toen Bush zijn eerste verkiezing te danken had aan het anatal kiesmannen, hoewel hij minder stemmen behaalde dan Gore?

Duitsland dan. Ook daar is er geen federale kieskring: bij verkiezingen bepaalt de eerste stem de rechtstreeks verkozen volksvertegenwoordiger per district volgens een meerderheidsstelsel.De tweede uitgebracht stem - de "Zweitstimme" - gaat naar lijsten per deelstaat. De president wordt dan ook niet rechtstreeks verkozen. Het Duitse equivalent van de Belgische Kamer steunt dus niet op een federale kieskring. De Duitse Bundesrat als equivalent voor de Belgische Senaat evenmin. In de Bundesrat zetelen de minister-presidenten van de deelstaten met een stemkracht in verhouding tot hun bevolking. Dat invoeren in België betekent een Senaat die bestaat uit de minister-presidenten van de gewesten en gemeenschappen, waarbij Kris Peeters op zijn eentje 60 % van de stemmen heeft. Dat zal waarschijnlijk niet de bedoeling zijn, dus ook het Duitse model kan niet als voorbeeld dienen.

En in Zwitserland, de federale staat bij uitstek, is er al evenmin een federale kieskring: alle parlementsleden worden per kanton verkozen. De zetels in de Ständerat (Senaat) worden ingevuld door de kantons, in beginsel 2 per kanton, maar er zijn veel meer Duitstalige kantons dan Franstalige zodat het opnieuw bedrieglijk is hierin een argument voor een paritaire senaat te zien, want dan bereik je dat Vlaanderen door evenveel zetels vertegenwoordigd zou worden als Wallonië, Brussel ... en de Duitstalige Gemeenschap.

Aangezien de aangehaalde voorbeelden werkzame democratieën zijn, dient de invoering van een federale kieskring niet om het politieke deficit op te lossen. In België zou de invoering alleen dienen om de Belgische unitaire staat te beschermen tegen de centrifugale krachten, daarbij de Vlaamse meerderheid neutraliserend. Dat is pas een democratisch deficit.

(EJ)