Een nietszeggende redevoering.

De sp.a lijkt zich bij monde van Bruno Tobback op te maken voor een nieuwe stembusslag. Hoe anders is de verbale krachtpatserij van de nieuwbakken voorzitter die in schril contrast staat met de reeds maanden tentoon gespreide werkelijkheid, te verklaren.

Toen Albert II voor de "tigste" keer zich weer eens uit verlof richting financiële basis, lees thuisfront met de naam België, begaf en in een perfect een-tweetje met Di Rupo de voorzet gaf voor de "hoogdringendheid" van een nieuwe regering, was ongeveer iedere inwoner van dit land in de waan dat "hoogdringend" synoniem was voor snel en adequaat. Vele maanden later blijkt "hoogdringend" een politiek synoniem voor "onverwijld", met andere woorden: "ooit, niet gepland, eerder stommelings op een blauwe maandag".

De auteurs van dit onverkwikkelijk schouwspel behoren tot de klassieke drie politieke families - christelijk, liberaal en socialistisch - langs beide zijden van de taalgrens. Het volledige onvermogen om tot een oplossing te komen, ook na de "noodzakelijke ousting" van de N-VA, zou iedereen die mee palavert tijdens het dagelijkse onderonsje met Di Rupo toch tot enige schroom, zelfs schaamte moeten dwingen.

Bruno Tobback weigert echter dit boetekleed te dragen en fulmineert als in een volle kiescampagne tegen zo wat iedereen met wie hij een akkoord wil sluiten. Daarbij vergaloppeert hij zich meer dan één keer. Wanneer hij op het visiecongres stelt dat de sp.a "alleen inspanningen zal leveren voor een échte begroting", gaat hij wel heel vlot voorbij aan de door zijn partijgenoot in het leven geroepen lege doos die het Zilverfonds heet, ook een voorbeeld van een échte begroting.

Wanneer hij de oproep lanceert om vooral de gefortuneerden te viseren, weerklint applaus op alle socialistische banken: de Vandebossches, stevaerts en Janssens' van de linkerzijde kennen blijkbaar echt geen schroom of het zou moeten zijn dat zij niet bij die gefortuneerden horen. Ook de ondertussen tot Belgische klassieker verworden zinsnede dat "de mensen ontzien moeten worden", is in het kader van de saga rond Dexia, waar nu ook de socialistische poot van Ethias om belastingsgeld komt smeken, niet meer dan praat voor de vaak.

Geen woorden, maar daden schreef Trotski reeds in 1932. Het word tijd dat de socialistische fracties de verplichte lectuur terug ter hande nemen!

(EJ)