Een politieke klasse te licht!

Alsof de eurocrisis zo maar aan België voorbij zou gaan, palaveren de zes partijen onder leiding van Elio Di Rupo rustig voort over de begroting. De manifeste en tentoon gespreide algemene onwil of onkunde zorgt er ondertussen wel voor dat het elkaar de Zwarte Piet toeschuiven is begonnen.

Wat Di Rupo zelf betreft, uur na uur bewijst de man meer en meer dat hij het niet kan, dat hij niet durft. Di Rupo is geen formateur, eerder een organisator van theekransjes waar over alles zonde diepgang mag geneuzeld worden. Dat de angst van de man om deftige stappen te zetten, verlamt heel de bespreking en de economische welvaart van het land. Een beetje gezapig over de komma's van een voorstel in de grootte orde van één miljoen euro discussiëren lukt nog wel, maar ondertussen dient er wel een sanering van om en bij de 14 miljard euro (en geen 11,3 miljard zoals men laat uitschijenen) in elkaar gebokst te worden. En de tijd dringt!

De Europese Commissie herinnert vandaag de Belgische overheid er nogmaals aan dat tegen half december een degelijke begroting opgesteld dient te worden volgens de Europese directieven van het befaamde "six pack". Het gewauwel van Magnette inzake "ongeveer te volgen richtlijnen" kan linea recta de vuilbak in. De Belgische staat leent tegen een rente van 5%, de spread met Duitsland groeit met de dag en het vertrouwen van de banken in elkaars vermogen om leningen af te betalen staat op hetzelfde vriespunt als in 2008. België nadert dus een punt waarop de schuld onbetaalbaar wordt. Het gevaar is dan ook reëel dat we weer in de situatie van de grote paniek uit 2008 terechtkomen. Binnenkort moet België zelfs een beroep doen op de Europese Centrale Bank (ECB): die zal Belgische schuldpapier uit de markt moeten kopen. Dat is het begin van het einde en dat moment komt dichtbij.

De liberalen van de MR hebben dit - ondanks de politieke onkunde van Reynders - blijkbaar door en hameren op structurele maatregelen. Zij zijn bovendien nog niet vergeten dat zij een zware prijs hebben betaald voor de akkoorden van de staatshervorming, met name het verlies van de FDF-vleugel, goed voor zo"n 10% van de stemmen. Zij eisen nu boter bij de vis.

Langs Vlaamse kant lijkt vooral de VLD aan te dringen op een andere aanpak bij Di Rupo. Alexander De Croo laat geen gelegenheid schieten om zijn onvrede in de pers te ventileren, maar aan de onderhandelingstafel is het echter vooral structureel meesurfen op de MR-golven. Het steekt kersvers sp.a-voorzitter Bruno Tobback echter wel dat enerzijds de onderhandelingen muurvast zitten en dat anderzijds De Croo met alle media aandacht gaat lopen. Zijn electorale levensverzekering PS volledig afvallen kan hij echt niet, dus richt hij in een boze bui in de media de pijlen dan maar op PS en VLD samen. Een verbale krachtpatserij, de luchtverplaatsing amper waardig en volledig in de niks zeggende lijn die door Gennez is uitgetekend. Het ware beter om rond de tafel eindelijk eens knopen door te hakken!

Het leverde echter wel de quote van de dag op inde vorm van het weerwoord uit de mond van VLD-er Van Quickenborne: "Bij sommige partijen ontbreekt de effectieve wil om het land grondig te hervormen", een verre echo van wat De Wever maanden geleden reeds vast stelde.

Niemand in de straat die dacht dat het nog kon, maar 522 dagen na de laatste stembusslag bewijst deze generatie politici elke dag nog meer dat zij niet uit het juiste hout gesneden zijn om dit land nog te leiden. Een ander land? Andere politici? Een combinatie van beide? De klok voor België slaat reeds vijf na twaalf. Het spelen met de welvaart van elke inwoner van dit land dient te stoppen en als daar tabula rasa met deze politieke lichting of dit politiek bestel gemaakt dient te worden, dan is dat maar zo. Geen enkele arbeider of bediende heeft een proefperiode van anderhalf jaar!

(EJ)