Einde van de stilstand is einde van het land?

Morgen, maandag 13 juni 2011, is het exact een jaar geleden dat dit waanzinnige landje naar de stembus trok voor wat later bleek "De Moeder aller Verkiezingen". Eén jaar later heeft de hele politieke klasse vooral bewezen dat die 2 termen de lading echt niet meer dekt. Eigenlijk sloeg de campagne van de Pvda de nagel op de kop: "Stop het politieke circus!"

Een resem opiniepeilingen, meewarige en politiek gerecupereerde burgerbewegingen, informateurs, clarificateurs, preformateurs, mineurs, formateurs later, kan er enkel een stilstand geconcludeerd worden. In een steeds sneller evoluerende wereld, verstaat de Belgische klasse de kunst om elke vorm van realiteitszin over boord te gooien, nationale en internationale rapporten, aanbevelingen en opmerkingen straal te negeren, met uitzondering van elk argument dat als een mogelijk wapen gericht kan worden op de eeuwige nemesis van dit artificiële land: de N-VA.

Het grof geschut dat wordt bovengehaald om de principiële standvastigheid van die partij omver te blazen, is van een nooit geziene proportie. Dergelijke groteske overdrijvingen leiden echter alleen tot een handhaven van hun beginselvastheid én een langzaam keren van de opinie van elke neutrale, realistische toeschouwer die vroeger gelaten en berustend aan de zijlijn stonden. Of het nu gaat over mediacommentatoren, bedrijfsleiders, vakbondsmilitanten en -kaderleden die net onder het niveau van de in een ivoren toren opgesloten, onwezenlijke vakbondstop werken - beetje bij beetje evolueren de geesten in de richting van een blijkbaar onvermijdelijk gegeven. Niet alleen de vragen van de N-VA lijken de juiste, ook hun antwoorden lijken dat. Het onvermogen van de andere Vlaamse partijen om ook maar een begin van een ander vertoog te vinden, bewijst dit. Een positief antwoord op de vraag van de N-VA naar een Vlaams front, is voor iedereen met een portie gezond verstand, dan ook een kwestie van tijd, weinig tijd.

De Waalse politieke wereld wentelt zich ondertussen in haar bonzai-politiek, misschien wel mooi om te zien, maar kunstmatig in stand gehouden, nietig en vooral vergankelijk in de realiteit van de omliggende politieke en socio-economische wereld. De verlatingsangst is groot, de zin voor realiteit onbestaande. Het essentiële kenmerk in elk Franstalig opbod naar communautaire vrede is de eis voor een "Grande Bruxelles", met inbegrip van de fasciliteitengemeenten en de blijkbaar levensnoodzakelijk corridor tussen Brussel en Wallonië. Zonder gebiedsuitbreiding, geen vrede. Met dit land-voor-vrede principe duwen de Franstaligen het debat richting oorlogsretoriek van de Palestijns-Israelische onderhandelingen. Geen sant in eigen land zijn de Vlamingen de Palestijnen van Europa, de artificiële Waals-Brusselse confederatie het even kunstmatige Israel van dit continent.

Wat in 2007 echter politiek haalbaar en onderhandelbaar was met Leterme, was dat in 2010 al lang niet meer. De geesten in Vlaanderen zijn gerijpt, een deel van de politieke klasse is volwassen geworden, overtuigd van hun eigen numerieke meerderheid, gesterkt door een eigentijds verhaal, opgejaagd door de naakte cijfers die zowel de Vlaamse leegroof als het Franstalig profitariaat illustreren. Wat in 2010 weer onbespreekbaar was voor het Brussel en Wallonië, is nu zelfs niet meer het minimale programma van de Vlaamse bevolking. Wat in 2007 begon met BHV, in 2010 evolueerde naar BHV en coherente bevoegdheidspakketten voor de deelstaten, is ondertussen verworden tot niets meer of minder dan een vraag naar een nieuw samenlevingsmodel. Het federale model is dood, het confederale model het hoogst haalbare voor dit staatkundig verhikel op laatste benen, de secessie niet langer ondenkbaar.

De tijd dringt echter! Zowel voor de levensstandaard in Vlaanderen, de kans op een echte socio-economische reconversie in Wallonië en Brussel, maar ook voor de politieke vertegenwoordigers van het Belgisch status quo. Wanneer de geesten aan de overkant van de taalgrens niet snel inzien, dat het politiek, sociaal en economisch Vlaanderen menens is, zou het "On est demandeur de rien" van de Franstaligen net dat kunnen opleveren wat ze vragen: niets, nul, niente,..., "Rien, pour les francophones"!

(EJ)