Elio Di Rupo stilzwijgend naar de koning.

Dat de van nature al lijzige stembanden van Di Rupo het net nu laten afweten heeft echter nog meer voordelen. De vorst kan zonder enige moeite in de tentoongespreide stilte een ode ontwaren aan de “Stomme van Portici”, de operette – zelfs geen volwaardige opera – waar België zijn ontstaan aan te danken heeft. Bovendien is de kans dat het colloque singulier, de zwijgplicht van al wie met de vorst een gesprek heeft, de komende week doorbroken wordt wel bijzonder klein.

Daarnaast opent de onmogelijkheid om de stembanden de komende dagen te gebruiken dan weer perspectieven op een toenadering tussen de PS en de NV-A. Deze laatste bezit met Helga Stevens voorwaar de ideale persoon om de formateur de beginselen van de gebarentaal aan te leren. En mocht dat even houterig zijn als zijn onverstaanbaar Nederlands, dan zit hij toch nog steeds op dezelfde beverige golflengte als Albert II. Al blijft het ironisch dat de man die in een politiek stormpje zit omdat hij geen talenknobbel heeft, net een knobbel op zijn stembanden heeft … en die laat verwijderen.