En wat met de 22 miljard van het Zilverfonds?

Elio Di Rupo heeft na 525 dagen volgens liberaal De Croo eindelijk het/zijn licht gezien. Minder belastingen en meer besparingen zou de boodschap zijn. Maar er is een theoretische derde weg!

Het is eigenaardig dat niemand van de blauwe en rode onderhandelende partijen het gouden paradepaardje van toenmalig sp.a teletubbie Vande Lanotte boven haalt: het Zilverfonds! Dit vehikel werd in 2001 onder de paarse ploeg van Verhofstadt in elkaar geflanst met de bedoeling de geboekte begrotingsoverschotten opzij te zetten als spaarpot om de oplopende kosten van de vergrijzing vanaf 2010 op te vangen. Zes jaar later - in 2007 - melde de paarse regering apetrots dat er al 15 miljard euro in het Zilverfonds zat! Sindsdien liep het economisch allemaal wat minder rooskleurig en waren er geen overschotten, waardoor het Zilverfonds niet verder gespijsd werd. Niet erg want door intresten dikte dat fonds verder aan zodanig dat in mei 2011 het totaal van de bedragen op eindvervaldag was opgelopen tot meer dan 22 miljard euro!

Dat de onderhandelaars dat bedrag nog niet in het vizier hebben mag dus opzien baren, temeer dat met de helft van dat fonds de volledige begroting dicht gereden wordt. Het spaarpotje mag dan wel dienen om de pensioenen veilig te stellen, maar wanneer een afroming ervan betekent dat op die manier honderduizenden kunnen blijven consumeren en werken, zal het geld onder de vorm van BTW en dergelijke wel terugvloeien. Een vestzak-broekzak-operatie met een nobel doel!

Maar het ligt blijkbaar iets gecompliceerder. Het Zilverfonds blijkt niet het voorgespiegelde spaarpotje voor de oude dag te zijn, maar ... een lege doos. De vestzak-broekzak-operatie is al achter de rug. De in dit fonds gestorte overschotten, afkomstig van onder meer de dividenden van Belgacom, de verkoop van UMTS-licenties en de verkoop van overheidsparticipaties, zijn direct belegd in langlopend Belgisch schuldpapier. De gespaarde overschotten werden dus meteen opnieuw uitgegeven door ze te injecteren in de Belgische overheidsschuld, en verdwenen aldus in de bodemloze federale put.

Het Zilverfonds was niet meer dan een louter boekhoudkundige schijnoperatie die paars hanteerde om zijn schuldratio op papier naar beneden te halen en tegelijk de indruk te wekken dat de overschotten zuinig werden beheerd met het oog op de toekomst, met andere woorden boerenbedrog.

De onderhandelaars zullen dus geen geld vinden in dit leeg fonds, net zo min de pensioenen er ooit met betaald kunnen worden. Het geld is verdwenen in de coulissen van het Belgische staatsapparaat. Is er dan helemaal geen goed nieuws te rapen? De afschaffing van dit fonds dat eigenlijk maar een leuk ogend doorgeefluik is, levert een directe besparing op van zo'n 300.000 euro. Niet voldoende, maar wel een begin.

(EJ)