Franstaligen blij met exit N-VA

Het afschieten van de nota Di Rupo door de N-VA zorgt voor een grote ongerustheid binnen de klassieke politieke families van dit land. Zoals hier reeds geschetst was deze nota de laatste strohalm om dit Belgisch kluwen leefbaar te houden. Wat nu rest is de grote onzekerheid.
Eenieder met een beetje politiek verstand die zich de afgelopen dagen de moeite had getroost om de nota door te nemen, kan niet anders dan de conclusies van De Wever bij te treden. Op alle vlakken, op elk van Di Ripo's "5 werven" gaat de nota onder de lat door die de N-VA heeft gelegd. Die lat is niet het partijprogramma, noch de begeesterende verkiezingsretoriek, maar het compromis dat De Wever in het najaar 2010 op amper 10 dagen had uitgewerkt en dat binnen het half uur door de Franstaligen werd afgeschoten.

Di Rupo heeft meer tijd gekregen en dat laat zich lezen. Bij een oppervlakkige lezing van zijn nota, zijn er bemoedigende voorstellen in te ontwaren, maar bij een degelijk doorworstelen van de mooi verpakte boodschap is dit slechts schijn, een oppervlakkig laagje vernis dat quasi niets verandert aan de huidige socio-economische en politieke toestand van dit land.

De 7 partijen die een "ja, maar" lieten horen en die nu verder mee in het bad getrokken worden, doen dit dan ook allemaal uit overwegingen op korte termijn. Zij belichamen het status quo van dit land, de conservatieve Belgische tendens. Zij zijn gebaat bij een bevestiging van de huidige politieke toestand. Kort gesteld zien de Franstaligen van de PS en PSC het cliëntilisme en de financiële transfers bestendigd en ziet de MR met het FDF de droom van een 'Grande Bruxelles" dichterbij komen. Groen! en Ecolo stappen gezamelijk mee in dit scenario, waarbij vooral bij de eerstgenoemden de aversie tegenover de conservatieve nationalisten van de N-Va meespeelt. Wat de Sp.a betreft is het logisch: zij zijn mits de link naar de PS zeker van een ministerpost en kunnen eveneens met die hulp een links programma op poten zetten - iets waar 75% van de Vlamingen volgens de kiesuitslag niet voor te vinden was.

Bovendien is het ook logisch dat de N-VA niet verder onderhandelt. Na bijna 400 dagen zijn de standpunten gekend en is de patstelling duidelijker dan ooit. Zoals hierboven geschetst belichamen de 7 partijen die dat niet willen inzien de behoudsgezinde Belgische krachten die tegenover de partijen staan die verandering willen. Zoals door Clint hier en hier reeds geschetst is, kan dat voor een splitsing binnen een paar Vlaamse partijen zorgen. Binnen de VLD lijkt op dit moment de Belgische strekking de overhand te hebben, binnen de CD&V is het koffiedik kijken.

Wat brengt de nabije toekomst? Wanneer de 7 partijen (plus eventueel CD&V) doorgaan met ondehandelen én tot een regeerakkoord komen, wordt dit voor een paar jaar een bevestiging van de huidige situatie. Het enige wat er dan "gekocht" is, is tijd. Tijd tot de volgende stembusslag die blijkbaar nodig is om het fort N-VA te kraken, om De Wever in diskrediet te brengen en om er vooral voor te zorgen dat de partitocratie kan blijven voort bestaan. Dat dit op de kap van de welstand van de gewone Vlaming gebeurt, laat de politici blijkbaar koud. Kijken hoe koud deze stemverlakkerij hen zal laten wanneer de gewone Vlaming in het stemlokaal staat. (EJ)