Geld elektriciteitproducenten voor de overheid, niet voor de gezinnen!

Elio Di Rupo en de zes onderhandelaars bespreken vandaag dus het hoofdstuk Energie met als belangrijkste thema's die de reeds aangehaalde kernuitstap en de zogenoemde nucleaire rente.

Bij die nucleaire rente draait de discussie over hoeveel de partijen willen afromen van de winst die de energieproducenten halen uit afgeschreven centrales. Daarbij viel eerder al een bedrag van 750 miljoen euro te horen. CD&V-voorzitter Wouter Beke wil voldoende energie voor een betaalbare prijs, wat getuigt van toch enige notie van een energiekader over lange termijn. Hij heeft het over "betrouwbaarheid, beschikbaarheid en betaalbaarheid van de energie".

Maar het is vooral kersvers sp.a-voorzitter Bruno Tobback die zich in deze laat gelden. Volgens hem moet Electrabel fors betalen omdat het sterk profiteert van het langer openhouden van de kerncentrales. Die heffing mag "zo hoog mogelijk" liggen, zei hij voor aanvang. De socialisten willen dus de winsten afromen om in de begroting te gebruiken.

Van het rode imago met een groen randje schiet dus weinig over. Gezinnen betalen in België fors meer voor elektriciteit dan in de buurlanden. Dat bleek een paar dagen geleden uit een studie die het onderzoeksbureau Frontier Economics voorstelde aan de energiewaakhond CREG. Tegenover Frankrijk, Nederland en het Verenigd Koninkrijk is Vlaanderen 21 tot 57 procent duurder.

Bovendien is dit verschil het afgelopen jaar nog fors toegenomen. Zo is in het distributiegebied van Gaselwest de elektriciteitsprijs voor een residentiële gebruiker is in een jaar tijd met 33 procent gestegen, ook al op basis van berekeningen van energietoezichthouder CREG. Dat zou voor een doorsnee gezin neerkomen op een meerprijs van 182 euro. Dat de prijsstijging voor het grootste deel te wijten aan "de hoogoplopende kosten van de opkoopverplichting van groenestroomcertificaten en van de REG-premies (voor energiebesparende maatregelen)", is van geen tel. De energiebedrijven rekenen dus de extra, door de overheid opgelegde kosten gewoon door, terwijl zij met de winsten gaan lopen.

Op een moment dat iedere inwoner van dit land de prijsstijgingen en de economische crisis begint te voelen, maken de energiebedrijven steeds grotere winsten. Een waar socialist zou eisen dat de prijs die eenieder dient te betalen naar beneden zou gaan, maar Tobback ziet eerder een maatregel om de uit de pan swingende kosten van het mede door zijn partijgenoot Van de Lanotte uitgetekende en falende begrotingsbeleid te drukken. Dat is een begrotingstechnische zalving die de problemen niet ten gronde aanpakt - niet op ministrieel niveau en zeker al niet op gezinseconomisch niveau.

Wanneer de helft van het geraamde 750 miljoen al naar de drukking van de energierekening zou gaan, kan de andere helft gebruikt worden om te investeren in een groen kader met een alternatieve energieproductie op lange termijn opdat de ooit onvermijdelijke uitstap uit kernenergie voorbereid zou worden, het groene randje rond het rode cadeau aan de gezinnen. Maar beide zijn blijkbaar zoek, even zoek als het geld omhet Belgisch huishouden te blijven beredderen.

(EJ)