Gennez wil ministerzetel.

Bij de spa. valt langzaamaan alles terug in de klassieke plooi: een stalinistische verkiezingsscore voor de nieuwbakken voorzitter en het openlijk ambiëren van een minsterambt door de oude voorzitter.

Het zal de partij deugd doen dat Bruno Tobback zonder kleerscheuren doorheen het verplicht nummertje voorzittersverkiezingen is gekomen. Wat heet zonder kleerscheuren: het werd een klassieke stalinistische score boven de 95%. Dat met Erik De Bruyn de travaillistische strekking met de noorderzon is vertrokken en dat de partij om en bij de 10.000 leden zag vertrekken, vergrootte de eendracht van de achtergeblevenen. Die "die-hards" werden dan nog eens door een knappe ronde doorheen de partijcenakels van toen nog aspirant-voorzitter Bruno bewerkt zodaning dat het resultaat op voorhand vast stond.

Een nieuwe voorzitter, een nieuw geluid? Het zou verbazen, maar Tobback Junior krijgt het voordeel van de twijfel. Een voordeel dat zijn voorgangster Gennez al lang niet meer heeft. Verkozen tegen een door de partijtop openlijk afgevallen tegenkandidaat die toch één derde van de stemmen wist weg te kapen, begon haar voorzitterschap onder een slecht gesternte en het is dat ook gebleven. Het leidt te ver om alle flaterende mails, defenestraties en andere uit de doeken te doen, maar indrukwekkend was de passage van Gennez allerminst.

Waar de dame dan ook het idee vandaan haalt dat zij de nieuwe ideale minster van Asiel en Migratie of Buitenlandse Zaken of godbetert Financiën zou zijn, is één groot raadsel. Haar ambitie om dat te worden is dat niet. Tot vele toegevingen is zij de afgelopen maanden bereid geweest om toch maar die felbegeerde ministerpost weg te kapen voor de neus van de Vandenbrouckes, Vanvelthovens en Landuyts in haar partij. Volgens eigen zeggen omdat ze "als goed matroos steeds beschikbaar is voor de partij". Eigen lof stinkt, maar niet bij de rode vrienden.

(EJ)