Gevangenisburgemeester Verschueren gaat met pensioen

Gevangenisdirecteurs worden teveel managers, ze worden bovendien bedolven onder regels, waardoor ze te weinig tijd hebben voor een gewoon babbeltje met de gedetineerden.

Dat zegt Guido Verschueren, de gevangenisdirecteur van Leuven-Centraal in een boek dat zopas bij zijn pensionering werd voorgesteld in "zijn" gevangenis. Het boek werd geschreven door VRT-journaliste Veerle Segers en het is een mengeling van wijsheid, zachtaardigheid en intelligentie. Een schitterend boek kortom.

Open regime

Verschueren werkte 34 jaar lang in de gevangenis en is eigenlijk versmolten met het goede open regime van Leuven-Centraal, waar de gevangenen bij elkaar op cel mogen gaan binnen eenzelfde vleugel. Alleen tijdens het eten 's middags en 's avonds zijn ze dicht. Verschueren was er al die tijd zowel voor het personeel als voor de gevangenen. Je kan hem nog het best beschrijven als een bijzonder goed mens, zoals je er maar zelden tegenkomt.

Geen babbeltjes meer?

De directeur vreest echter dat er voor babbeltjes met gedetineerden steeds minder tijd overblijft omdat er te veel administratieve taken moeten worden uitgewerkt. Teveel management, dat een doel op zich dreigt te worden. Teveel rapportjes over vrijlatingen, teveel regeltjes in de tuchtprocedure voor gevangenen. "Die procedure is zo complex geworden dat zelfs voor de grootste onbenulligheden onevenredig veel tijd moet worden uitgetrokken".

Geen manager, maar burgemeester

"Een gevangenisdirecteur moet geen manager zijn, maar een burgemeester, die er voor zijn bewoners is in goede, maar vooral in slechte tijden. Een burgemeester die onder de mensen komt en weet wat er leeft."

Verschueren vreest dat die tijd stilaan verdwijnt. Hij keert zich ook tegen het jobhoppen (van de ene baan naar de andere overstappen) van sommige van zijn collega's. Zelf bleef hij doelbewust altijd in Leuven-Centraal, sinds het begin van zijn carrière.

Enthousiasme als epidemie

"Ik ben er persoonlijk trots op dat ik na 34 jaar nog altijd gedreven blijf. In een gevangenis moet je heel wat incasseren en je mag niet vervallen in cynisme. Want daar word je zelf niet beter van en het is slecht voor je omgeving. Ik hoop dat mijn enthousiasme een epidemie wordt", aldus de directeur, die een lang applaus kreeg van alle genodigden.

SEGERS, V, Burgemeester achter tralies, Davidsfonds, Leuven, 2013

JDW