Het fort België: doet De Wever mee?

De N-VA is momenteel druk in de weer met het analyseren van de nota-Di Rupo. Donderdagnamiddag komt het partijbestuur naar buiten met de beslissing of de nota voldoet om terug aan de onderhandelingstafel te gaan zitten. Hoewel Di Rupo volgens menige politicoloog zijn nek uitstak, vrezen anderen dat het voorstel van de gestrikte PS’er nog steeds te veel pijnpunten voor de N-VA bevat.

Waar de meeste partijen lieten weten donderdag naar buiten te komen met hun reactie op de voorstellen van de formateur, deed de MR dat nu al. Hoewel Di Rupo pleitte voor een nu-of-nooit-aanpak en een feitelijke te nemen of te laten laatste kans op een doorbraak tot een regeringsformatie, nam MR-voorzitter Charles Michel al meteen de gewraakte ‘ja maar’-pose aan.

Maar niet alleen de Franstalige liberalen zagen gevoeligheden in de nota, ook de vakbonden schoten hem af. “De maatregelen treffen vooral werknemers en werklozen”, luidt het er. “Bedrijven, banken en de rijken blijven nog te veel buiten schot.” Behoudens een bijsturing van het voorstel, dreigen ze met acties in het najaar.

Ook de werkgevers wrijven zich bedenkelijk door de haren. Volgens de Vlaamse werkgeversorganisatie Voka volstaan de maatregelen niet om te komen tot meer groei en tewerkstelling, nochtans vereisten voor de sanering van de overheidsfinanciën. Ook het werkgeversplatform VKW wijst de nota af.

Maar het land, zowel Vlaanderen als Wallonië, kijkt vooral uit naar de reactie van Bart De Wever (N-VA). Verwacht wordt alleszins dat De Wever, indien hij niet voor een ‘njet’ gaat, de MR zal volgen in haar ‘ja maar’, gezien de nota-Di Rupo nog steeds heel wat pijnpunten voor de N-VA bevat. Hoewel Di Rupo meer fiscale autonomie voor de gewesten voorziet, verschilt de tien miljard euro nog steeds 6 miljard met het voorstel van De Wever vorig jaar. En ook de financiële verantwoordelijkheid voor de deelstaten blijft onvoldoende in het oog van de N-VA.

Verder wordt verwacht dat de N-VA eveneens de voorgestelde besparingsingrepen als onvoldoende zal beschouwen en dat de nota ook wat betreft het beleid inzake werkloosheidsuitkeringen, om maar iets te noemen, voor hen tekortschiet. Ook de aanpak van het dossier BHV en de grote som euro’s (461 miljoen) die naar Brussel gaan, blijven een moeilijke pil om te slikken.

Als Bart De Wever niet ‘neen’ zegt tegen de voorstellen van Di Rupo, kan er in theorie eindelijk een regering gevormd worden. In theorie. Eerst moet dan nog een eeuwigheid gepalaverd worden over de precieze details van wat op tafel ligt.

Houdt De Wever het been stijf, stijgt de kans op nieuwe verkiezingen, die uiteraard niet veel zouden veranderen, aanzienlijk. De kans dat onze politici de confederale staat, misschien wel de meest voor de hand liggende uitweg voor de impasse van ons land, de eerste tijd au sérieux gaan nemen, lijkt ons onwaarschijnlijk. Niet omdat ze er niet in geloven. Maar omdat niemand zijn ballen op tafel durft te smijten. Dat de andere partijen er dan de hakbijl in zullen zetten, is al op voorhand geweten. Ook niet omdat ze er niet in geloven, wel omdat ze dan de kans hebben om hun rivaal af te kraken. Want zolang goede herder Yves Leterme over zijn schapen en hun weide waakt, is een echte regering vormen immers niet levensnoodzakelijk. Het eigenbelang is dat wel.

Als niemand de ballen op tafel legt, is het enige alternatief een verlengd (lees: eindeloos) verblijf in de zandbak waarin nu al meer dan een jaar gespeeld wordt, en voor iedereen een vol eigen emmertje primeert op het uiteindelijk uitzicht van het fort waaraan men bouwt. (PhPa)