Het probleem van de N-VA

Nu de verschillende onderhandelaars van het octet partijen dat een regering wil vormen een drie weken durend verlof gegund is, kan het geen kwaad om ook zelf eens van op een afstand de gebeurtenissen van de afgelopen weken partij per partij te overlopen.

De N-VA zit op rozen - niet die socialistische, want daar zitten venijnige stekels aan met namen zoals smeergeld, vriendjespolitiek, exuberant hoge lonen en dergelijke - maar de partij zit op rozen. De populariteit van boegbeeld De Wever blijft immens hoog - zijn volkse herkenbaarheid steekt dan ook schril af tegenover de "uit teflon en beton opgetrokken gevoelloze creaturen" (met dank aan I. Lieten voor deze oneliner) en de partij blijft haar programma trouw, iets wat zijn wederkerigheid vindt in de trouw van de kiezers. Het gevolg is dat de monsterscore van de laatste stembusslag in de peilingen keer op keer herhaald of verbeterd wordt.

Dat steekt de politieke tegenstanders als zodanig dat zij nu schouder aan schouder een groupuscule van 8 musketiers gevormd hebben, om er vervolgens één of andere regeringsvorming door te drukken. Over de achtrergronden van de bizarre bokkesprongen van de kleine De Croo, Gennez en Van Besien is elders al bericht. De drijfveren voor Franstalig België zijn perfect samen gevat door Luc Van der Kelen in Le Vif:"Le formateur Di Rupo devra donc présenter à ses partenaires flamands une scission de BHV et une réforme de l'Etat plus substantielles que celles déjà concédées à la N-VA." M.a.w. gun de Vlaamse politieke opponenten van de N-VA wat je die partij niet gunt, waarop die opponenten kunnen uitpakken met resultaten die als geschut zullen dienen om de N-VA electoraal te bekampen.

Dit alles in de hoop om na een decimering van het stemmenaantal van de N-VA terug over te gaan tot de klassieke Belgische politiek van elke dag: de reeds vermelde doornen van de socialistische familie. Want de partij van De Wever staat niet alleen voor een radicale communautaire koers, maar ook voor een tabula rasa van dit Belgische onfris moeras van wanpraktijken én is daardoor nog meer vijand nummer 1 van de oude politieke garde. Politiek vertaald zich dat in een moderne, conservatieve waardenpartij - iets wat mijlenver staat van de door de PS geleide oude club van PS, cdh, sp.a, Groen!, Ecolo,...

En net dat is de zwakte van De Wever. De analyse van de N-VA en haar politiek verhaal zijn één sluitend geheel. De Wever weet heel goed dat het communautaire verhaal niet op zichzelf staat én dat zijn partij naast dat Vlaams project nog een ander politiek discours heeft. Voor de N-VA is de Vlaamse verzelfstandiging meer een middel dan een doel. Een noodzakelijk middel om een ander politiek verhaal te vertellen aangezien dit conservatieve verhaal met liberale trekken, dat beantwoord aan de internationale vraag en aanbevelingen, steeds botst op een onwillig Franstalig en Belgisch kader.

De Wever kan dit verhaal enkel kwijt in een zelfstandig(er) Vlaanderen. Doordat MR hem economisch volgt, maar niet geopolitiek en de PS hem geopolitiek een beetje wil volgen, maar economisch niet, zaten de onderhandelingen muurvast. De aanhoudende stilstand kan de N-VA in eerste instantie nog krediet opleveren, omdat de standvastigheid van de partij beloond wordt. Maar wanneer de kiezer het door Franstalig België geleid spel moe wordt, kan die trouw wel sterk afkalven. Waarheen al die voor de "tigste" keer ontgoochelden dan heen trekken is een open vraag.

(EJ)