Het Q-gehalte van de regering.

Ze kunnen het niet! Wat het debat rond de verhoging van de pensioenleeftijd duidelijk maakt is dat veel van de huidige generatie politici halstarig enkel de eigenwijze visie zien. Onderhandelen is hen vreemd.

Het pensioendebat dient gevoerd te worden, dat trekt niemand in twijfel. Maar een debat vereist overleg en daar wringt het schoentje. De vakorganisaties zijn meer dan in hun wiek geschoten over de hautaine houding van Minister van Pensioenen Van Quickenborne. Het eigengereide optreden van de man tovert beelden van de film Daens op het netvlies. Hoog verheven boven het 'gepeupel' zullen de industriëlen en baronnen wel beslissen wat goed is voor dat voetvolk. Een voetvolk dat best alleen maar knikt en slikt, want de heren notabelen weten het natuurlijk beter. Meer dan 150 jaar sociale strijd later pretenderen de politieke (en bancaire) erfgenamen van die 'heren van stand' nog steeds de enige waarheid in pacht te hebben. Minister Q heeft met zijn kortzichtige, pedante houding aansluiting gevonden met een asociale geschiedenis die decennia geleden reeds afgesloten was of zou moeten zijn.

Een democratie vraagt om overleg, zeker sociaal overleg. Het met de karwats doorheen het parlement jagen van wetteksten die met haken en ogen aan elkaar hangen en die de samenleving de komende 30 jaren zal beïnvloeden, fnuikt het democratisch proces. Of is het de bevestiging van het democratisch deficit van België? Kan er nog wel onderhandeld worden in België?

Dacht de man dat hij echt nog diende te bewijzen dat hij en zijn generatie politici de capaciteiten ontberen om te onderhandelen? De 'langste regeringsvorming' heeft dat reeds voldoende bewezen. De ironie wil dat de sociale en politieke onrust quasi onbestaande was toen de dames en heren verkozenen enkel en alleen met elkaar in een verbale processie van Echternach zaten. Ook het tekort op de overheidsschuld liep niet op, want er konden geen nieuwe doldrieste maatregelen genomen worden. Nu wil het amalgaam aan liberale, socialisten en christendemocraten de achterban echter bewijzen dat het regeerakkoord respectievelijk blauwe, rode en oranje aspecten heeft. Dus is er de vlucht vooruit! Maar net zomin het aan te raden is om na het getalm in een ellenlang file, plotsklaps tegen 240 km per uur over de baan te scheren, is het dat na een maandenlang politiek getalm. Zeker niet wanneer die politici gedurende die periode dab nog eens elke gelegenheid te baat namen om een nieuwe file op te zoeken om er toch maar te gaan in staan, onderwijl het eigen pensioen veilig stellend.

Want het is minstens even wraakroepend dat in de hausse van de politieke zelfbevestiging er 'vergeten' wordt zelf eerst de tering naar de nering te zetten. Er dient begrip getoond te worden dat om 7 parlementen gelijk te stemmen er wel maanden overleg nodig is, stellen bijna alle parlementsleden. Wel, als er voor 600 royaal verdienende parlementariërs minstens 3 maanden overleg nodig is, dan is het maar logisch dat dat voor 3.000.000 veel minder royaal verdienende werknemers ook zou gebeuren. De werkende klasse is niet de waterdrager voor het tentoongespreid politiek onvermogen.

Staken is een drukkingsmiddel dat door sommigen te vaak gebruikt wordt. Maar dat belet niet dat de ijdele, aanmatigende houding van een Van Quickenborne met alle mogelijke socio-politieke middelen dient ingeperkt te worden. Hij maakt deel uit van de uitvoerende macht in dit land, wat inhoudt dat hij regelingen uitvoert voor het volk en daartoe verkozen is. Wanneer hij echter zelfgenoegzaam, minachtend naar diezelfde kiezers kijkt, zit hij niet op zijn plaats! En eigenlijk met hem de hele regering, want hij wordt door niemand terug gefloten. Niet door blauw, niet door rood, niet door oranje en dat over de taalgrenzen heen - het 'Q-gehalte' van de politiek. De man voert dan ook het akkoord van de ploeg Di Rupo uit: eendracht in onmacht, enkel tot een akkoord gedwongen door Europa.

De surrealistische, dromerige laat-uw-baard-groeien acties, camping Wetstraat 16 of de grote frietkotrevolutie verdoezelden wat al langer broedde. De goedlachse bewoners van dit landje beginnen het zo stilletjes aan meer dan beu te worden. Zij eisen recpect. Iedereen met een beetje gezond (politiek) verstand voelde dat aan, maar in de orgastische stemming van de nieuwe regering is dat aanvoelen gesmolten als sneeuw door de zon, als het er al was.

De enige manier om dat vertrouwen te herstellen is door enerzijds het overleg aan te gaan en te luisteren en anderzijds zelf het voorbeeld te geven. Zo niet verdient elke inwoner van dit land - Vlaming, Waal of Brusselaar - een andere politieke vertegenwoordiging.

(EJ)