Hoe Berlusconi Italië aan de rand van de afgrond brengt

Het Britse invloedrijke opinieblad The Economist bracht onlangs geen fraai portret uit van Italiaans premier Silvio Berlusconi. Het had het voor een keer niet over zijn ‘schavuitenstreken’ maar over wat hij naliet te doen. Een bloemlezing.

• Met slechts 46 % procent van de Italiaanse vrouwen aan het werk scoort het land het laagst van de hele eurozone.
• Slechts twee landen registreerden tussen 2001 en 2010 een lagere groei van het bruto binnenlands product dan Italië: Haïti en Zimbabwe.
• In vergelijking met de VS (stijging van 10 %) en het VK (stijging van 10 %) dáálde in diezelfde periode de Italiaanse productiviteit met 5 %.
• Een op vier jongeren is werkloos, in het zuiden van het land is dat aantal nog groter.
• Op een schaal van ondernemingsvriendelijkheid staat Italië op de 80ste plaats, na landen als Belarus en Mongolië. Qua competitiviteit komt het land na Indonesië en Barbados op de 48ste plaats.
• Het land heeft een schrijnend tekort aan doeltreffende hervormingen op gebied van onderwijs, justitie en arbeidsvoorziening.
• Ook op gebied van loonindexering, milieu en infrastructuur glijdt het land verder de dieperik in. Hoogopgeleiden verlaten het land om hun kennis elders toe te passen, de Italiaanse bedrijven die nog iet of wat een rol van betekenis spelen, zijn op een hand te tellen.

Berlusconi bunga bunga’t intussen vrolijk verder, terwijl het erop lijkt dat zijn land zich binnenkort van Europa mag afscheiden en stilaan mag denken aan een aanhechten aan dat andere continent, ietwat zuidelijker gelegen. (PhPa)