Iedereen levert in, behalve de politici.

Deemoedig bedankte de quasi nieuwbakken premier in een aanfluiting van de Nederlandse taal de bevolking voor het geduld. Hij verzweeg niet dat er inspanningen geleverd diende te worden, maar die waren over iedereen verspreid. Is dat wel zo?

De spreiding lijkt eerlijk: een deel wordt betaald door de werkgever – ‘werkkevers’ , een deel door de werkende bevolking, een deel door de niet arbeidsproductieve bevolking. De 500 en oneffen dagen palaveren in het achterhoofd brengt ons dat naadloos bij de politieke klasse die in heel het akkoord amper vermeld staat.

Er wordt gewag gemaakt van een inkomensverlies voor de ministers met een belachelijke 5%, maar voor de rest zal geen enkele politicus moeten inleveren. Als de ‘gewoner’ mensen een fundamentele bijdrage dienen te leveren, dan dient de politieke klasse dat ook te doen.

Waarom moeten op lokaal vlek burgemeesters en schepenen niet inleveren? Waarom worden – los van het feit van het nut van het provinciaal bestuur - de bestendig afgevaardigden en gouverneurs gespaard van deze saneringsronde? Waarom moeten de regionale parlementsleden en ministers in tijden van crisis niet inleveren? Waarom geven de federaal verkozen kamerleden en senatoren niet het voorbeeld door toch één derde van het loon af te staan – ze hebben er ten andere ook al één derde van de legislatuur op zitten zonder dat er een te controleren regering was. die en dus niet substantieel bijdragen aan het budget van de staat? Waarom wordt er enkel gewag gemaakt van een structurele maatregel op lange termijn inzake de verloning voor gemeente - en provincieraadsleden en niet voor al de andere mandatarissen?

Er wordt bespaard inzake de subsidies voor vakbonden. Die zijn daar niet tevreden over, maar die besparing is terecht te noemen. Maar de politieke partijen ontsnappen wonderwel aan het knipmes – dient de kassa gespijsd te worden voor de nakende stembusslag omdat dit akkoord er nekel kwam om de internationale martken te behagen? Het zou kunnen, want de betreffende dotaties zijn niet van de poes.

Politici werken hard is het geijkte antwoord wanneer bovenstaande vragen gesteld worden. Dat is een lijnrechte belediging aan al wie wel moet inleveren, want die werken volgens die logica dus niet hard. En aangezien volgens Di Rupo ‘iedereen’ zal moeten inleveren, werken in dit land alleen de politici hard. En wat is hard? Er rest velen van hen blijkbaar nog de tijd om in allerlei raden en besturen betaalde mandaten op te nemen.

Als uitsmijter het koningshuis. Dat levert op 3 jaar wel zo’n 500.000 euro in. Maar daar is maar één woord voor: schaamte! Daar zijn miljoenen euro’s te rapen, al was het maar door te besparen op het aantal reizen dat Albert II blijkbaar maakt en waarbij hij bij iedere crisis steevast van terug dient te komen.

Neen, niet iedereen zal een even grote inspanning moeten leveren, wat de zes voorzitters ook mogen beweren. De ‘gewone’ mens betaalt als steeds het gelag voor het politiek gelach.

(EJ)