Jong en oud ruziën over eten hondenvlees

Op de heetste dagen van het jaar serveren Zuid- Koreanen graag een soep van hondenvlees. Oudere generaties zweren bij hun potje traditionele 'zomerenergie', maar jongeren verzetten zich steeds feller tegen die traditie.

In het rurale Korea van vroeger was het doodnormaal een paar kippen, een varken en wat honden voor de slacht te hebben achter in de tuin, en op het platteland is dat nog steeds de normale gang van zaken. Hondenvlees was altijd vooral een goedkoop alternatief voor koeienvlees.

Maar jongere generaties staan heel anders tegenover honden. Zij zijn gehecht geraakt aan hun dieren en dus eten ze die niet op. Anderen melden dat ze geen liefhebber zijn, maar niet onder druk van de senioren uit kunnen.

Vooral de generatie die opgegroeid is in de eerste democratische periode van Zuid-Korea verzet zich tegen de traditie. De beelden van kooien vol honden die geen bewegingsruimte krijgen om het vlees mals te houden, vinden zij schokkend.

De jongeren volgen de westerlingen die in de jaren tachtig in het offensief gingen tegen hondenvlees in Korea. Met de Olympische Spelen van Seoel in 1988 voor de deur werden de hondenvleesrestaurants verbannen naar achterafsteegjes. Ondanks de flinke groei van het aantal dierenactivisten, leeft in die steegjes de eettraditie nog steeds voort op niet geringe schaal: de Koreaanse Vereniging van Hondenboeren schat het aantal hondenboerderijen op tussen de 15.000 en 20.000.

Omdat honden niet als vee worden beschouwd, ontbreken officiële cijfers. Het produceren en eten van hondenvlees wordt nog gedoogd in Korea. Enkele jaren geleden gingen honderden fokkers nog de bres op voor volledige legalisatie. Net als de activisten wil de vereniging meer regulatie en milieu diervriendelijke omstandigheden op de boerderijen.

Dierenrechtenactivist Park Seoyeon ziet wel verschil. "Honden zijn mensenvrienden. Meer dan 99 procent van de wereld beschouwt dat zo en het is dan ook bizar dat we in Korea deze discussie moeten voeren."

BAS VERBEEK