"Jullie zijn nu sterretjes"

Bij het afscheid van Clara, Joaquin, Sebastian, Victor, Sonya, Sarah en Bavo en hun twee begeleiders namen de familieleden van de kinderen één voor één het woord. Een greep uit de getuigenissen.

De peter van Sebastian nam als eerste het woord. "Het is moelijk nu zo tegen je te praten, jij op je wolkje daarboven, met je klasgenootjes en je geliefde meester Frank, en ik hier beneden. Je werd wakker met een lach, je had vrienden bij de vleet en je slaagde er steeds in de kleintste ruzie of misverstand in de kiem te smoren. Zodat je steeds weer ging slapen met een lach. Niet vaarwel, niet tot later, maar tot straks. See you in the morning."

"Mijn lieve kleine Clara", sprak haar mama. "Op 14 maart was het je verjaardag, je cadeaus stonden al op tafel, maar je bent niet thuisgekomen. Vanaf dag 1 was je onze kleine schat en onze kleine prinses. Ik voel dat al de liefde die jij ons gegeven hebt en die wij jou hebben gegeven ons kracht zal geven. Ik zou aan iedereen hier willen zeggen, hou van elkaar, je zal er geen spijt van hebben. Want na de dood is de liefde het mooiste dat overblijft."

"Liefste zotte, zotte doos Bavo. Heb je nog met een plastic tas op de sneeuw gegleden? Opa Koek zal je nu een kruisje en een kusje geven. Trekt meester Frank nog zo'n mooie kiekjes? Doe de groetjes aan Monique en bedank haar voor de goede zorgen." Daarna werden stukjes uit de dagboeken en brieven van Bavo voorgelezen.

"Sarah, het mooiste geschenk dat ik van jou en van je mama en papa kon krijgen, is dat ik jouw meter mocht zijn. Je was meteen mijn engeltje. Ik had je zo graag, je was een zotte doos. Je was spontaan en bevriend met iedereen, daarom ook mocht je zelf al meter zijn. Ook voor je eigen metekindje was je fantastisch. Ook ik had nog zoveel voor je willen doen."

Een tekst van de mama van Victor werd voorgelezen door een vriendin van de familie. "Er zijn geen woorden voor het gemis. Gelukkig zijn er nog wel woorden voor wat er was: schaterlachen om je moppen, woorden, zinnen, hele verhalen, woorden die zeggen wat je bent. Onze Viccie, hockey stickie
."

De directrice en mama spraken over Sonya. "Lieve Sonya, waarom, waarom jij? We kunnen het nog altijd niet vatten, niet geloven dat je er niet meer bent. Met je guitige lach was je er als eerste bij om de anderen te kunnen plagen. Al die mooie herinneringen zullen we nooit vergeten. We gaan jou nooit vergeten." De mama van Sonya had het bijzonder moeilijk. "Je bent het mooiste cadeau dat het leven mij gegeven heeft. Je bent nu een sterretje, ik hou van jou, je mama."

De papa en oom van Joaquin namen ook het woord, de eerste in het Spaans, de andere in het Nederlands. "Je was een schat, altijd goed gezind, altijd lachend en zeer verstandig. Je had vele talenten: je sprak Nederlands op school, Spaans en Frans met je familie, en nu begon je ook al een woordje engels te spreken. Diego zal zijn grote broer missen. Je was echt geliefd in je ganse Belgische en Spaanse familie, je was ieders vriend, je maakte iedereen blij en genoot van elk moment."

Foto KH