"Kerkhof Zelem ligt vol met misbruikte kinderen die zelfmoord pleegden"

Na de getuigenis van een man die vertelt misbruikt te zijn geweest in het Zelemse Sint-Vincentiustehuis (Halen), heeft onze redactie verscheidene reacties ontvangen van mensen die het verhaal bevestigen. Ook deze bronnen spreken van "helse toestanden" in het voormalige kindertehuis. Zo zouden verschillende jongens zelfs zelfmoord hebben gepleegd na de gruwelijke praktijken die de nonnen hanteerden.

Léon (fictieve naam), een ex-mijnwerker die nu in Bree woont, verbleef tussen 1953 en 1960 bij de nonnen. “In dat woord zit te veel goeds. Ik vind het zelfs geen nonnen. Ik heb hen altijd ‘zeerovers’ genoemd. Omdat ze me in dat tehuis zwaar hebben beduveld", getuigt hij.

"En mij niet alleen. Vele jongens pleegden zelfmoord. Van een jongen heb ik het gezien. Die sprong van het dak, recht in een vuilbak. Andere jongens zagen we plots niet meer. Die waren, zonder iets te zeggen, ineens weg.”

Niet dat de jongens allemaal uit het leven stapten omdat ze seksueel waren misbruikt. Ze werden simpelweg van ‘s ochtends tot ‘s avonds aan een onmenselijk regime blootgesteld. “Zelem was de hel", aldus Léon.

De man verbleef tot zijn twaalfde in het tehuis, dat nu een dienstencentrum is voor bijzondere jeugdhuis. Zijn moeder stapte toen naar de politie, maar kreeg daar geen gehoor.

"Wegwerpkinderen"

Een vrouw stuurde na het lezen van het verhaal een mail naar onze redactie waarin ze vertelt dat ze haar moeder in de jaren misbruikt werd door de kapelaan.

"Moeder kwam in het tehuis toen ze negen was en verbleef er tot haar éénentwintigste. In die periode heeft de kapelaan mijn moeder meermaals misbruikt. Hij nam haar zelfs in zijn woning en de meid moest een kamer voor haar inrichten. Zelfs in de kerk was ze niet veilig voor hem”, getuigt ze anoniem.

Louis Vantongellen uit Berlare spreekt zelfs van "een concentratiekamp voor wegwerpkinderen".

"Bedplassers kregen ‘s nachts een draadje rond hun piemel. Dat was vreselijk pijnlijk. Als de non ‘s ochtends het draadje doorknipte en je kon je plas niet ophouden, dan sloegen ze je bont en blauw. Moest je overgeven van het afschuwelijke eten, dan moest je je braaksel opeten”, vertelt hij.

Tot slot wordt ook het verhaal van de zelfdodingen bevestigd. "In die tijd kende bijna iedereen in Zelem de verhalen over het schrikbewind van de nonnen. Over hoe meisjes en jongens tot op het absurde uit elkaar werden gehouden. Iedereen wist dat. Het kerkhof van Zelem ligt vol met kinderen die zelfmoord pleegden in het tehuis”, getuigt een anonieme bron.