"Kevin en Shana al eerder aangereden door donkere camionette"

Ivo en Maria Paulus kwamen donderdag als laatste van de ouders van de slachtoffers getuigen op het proces-Janssen. Ook zij wisten de zaal te ontroeren met mooie verhalen over hun zoon Kevin en pakten uit met een duidelijke boodschap voor Ronald Janssen, die op een nooit gezien applaus werd onthaald. Halverwege het verhoor verbaasde vader Ivo iedereen met een verhaal over "een donkere camionette" die zijn zoon ooit moedwillig heeft aangereden.

"Ik ben de knuffelbeer kwijt. Ik mocht vragen wat ik wilde, hij stond altijd klaar. Als ik nu een moeder met haar kinderen zie… Ik zal nooit geen 'Kevinkes' hebben. Dat is ons gewoon afgenomen", snikte Maria bij het begin van het verhoor. Maar ook haar echtgenoot is een gebroken man. "Het maakt me niet meer uit welke schuld mijnheer Janssen gaat krijgen, ons leven is voorbij…"

Camionette

Toen hij inging op de budgettaire toestand van zijn zoon, vertelde de man wel een verhaal dat veel wenkbrauwen deed fronsen. "De Opel Corsa was zijn tweede auto. Twee maanden ervoor is mijn zoon Shana op woensdagavond gaan ophalen in Diepenbeek. Hij is toen van de weg gereden geweest, achteraan, moedwillig. Hij zei dat het een donkere camionette was maar hij kon niet zien wie het was", verbaasde hij de zaal.

"We zijn dat gaan aangeven bij de politie. De advocaat heeft die processen-verbaal gezien. Wij denken… Er is nooit uitleg over gekomen. Bij de verzekering zeiden ze dat het geen gewone kop-staartaanrijding was…"

Buurman

Shana Appeltans was voor de ouders als een tweede dochter. Ivo en Maria kwamen dan ook geregeld bij haar thuis. Maar Ronald Janssen hadden ze er nooit gezien. "Het was een hele schok om hem te ontmoeten. Ik heb hem de eerste keer gezien in een van die beruchte filmpjes op tv", aldus de vader.

En dan was het tijd voor de emotionele boodschap van zijn vrouw. "Ik weet uit de grond van mijn hart dat Kevin en Shana geen kans hebben gekregen. Ze zijn niet uit de auto geweest, ze zijn niet binnen geweest. En moest het toch geweest zijn dat ze uit de auto zijn gestapt, dan had Kevin zijn leven gegeven voor Shana. Honderd procent zeker. Die had Janssen vastgenomen en Shana naar binnen geduwd…"

"Mijnheer Janssen, kijk mij aan", ging ze verder. "Weet dat een moeder haar kind negen maanden draagt. Kevin zat zo vol leven. Dat heb jij zomaar in één keer weggerukt van ons. Je hebt ze vermoord en dan nog in brand gestoken. Wat heb je nog allemaal gedaan? We hebben geen afscheid kunnen nemen. En dat neem ik je kwalijk.

Jij hebt ook kinderen. Kan je je voorstellen dat ze bij jou komen en vertellen dat zoiets gruwelijk met hen is gebeurd? Ik denk het niet want je denkt alleen aan jezelf en aan niemand anders want je bent zogezegd de lieve man en anderen krijgen de schuld. Ik heb nog twee kinderen maar niets is nog hetzelfde. Ik ben altijd bezorgd als ze weggaan. Ik kan dan niet slapen, ik bel ze op om te zien of alles nog goed is.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat je eens de waarheid vertelt want zo was onze Kevin niet en lieve Shanake ook niet. Ik hoop dat je ook aan je ex en je kinderen vertelt wat je hen hebt aangedaan. Dat is het laatste wat we voor Kevin en Shana kunnen doen want zij hebben zich niet kunnen verdedigen…"

Ditmaal keek Janssen wel naar de moeder, die nadien ondersteund moest worden bij het verlaten van de zaal. Maar de boodschap zelf werd gevolgd door een ongezien applaus, zowel in de assisenzaal als in de relaiszaal. En ook buiten werd het gezin opgewacht door tientallen mensen die in de handen klapten, allemaal onder de indruk van de moedige getuigenissen.

FiVr