Kritiek op Di Rupo zwelt aan.

Niet alleen de voorzitters van de partijen die niet meer aan de onderhandelingstafel gewild waren, maar ook leden van de partijen die wel onderhandelen kunnen steeds moeilijker hun kritiek op Di Rupo verbergen.

De "would be" premier kan nog steeds rekenen op de onvoorwaardelijke steun van zijn eigen partij, de PS. Daarnaast lijkt vooral de sp.a achter de formateur te staan. Sp.a-voorzitter Tobback waarschuwt wel dat als er nog lang getreuzeld wordt aan de onderhandelingstafel, iedereen geraakt zal worden en dat om een oplossing te vinden iedereen uit zijn ideologische vijver moet komen, maar of die uitspraak gevolgd wordt door één of meerdere voorstellen daartoe is niet zo duidelijk.

Binnen de VLD is er al langer tandengeknars over het "te linkse" plan van Di Rupo. De partij vreest voornamelijk om van de regen in de drop terech te komen. Vrij vertaald: pas nu zit De Croo in dat de stekker uit de "door links gedomineerde" regering van Leterme II trekken hem ni heeft opgezadeld met dezelfde partijen, aangevuld met de sp.a ... die de linkse vleugel versterkt.

Ook binnen CD&V is het tandengeknars goed hoorbaar. Vlaams parlementslid Eric Van Rompuy hekelde op zijn webstek dat Di Rupo nog steeds niet bewezen heeft "dat hij een premier is die dit land door de economische crisis kan leiden" en dat hij nog steeds "een gevangene is van de linkse vakbond die van geen fundamentele economische hervormingen of saneringen wil weten." Hij vreest om snel in Italiaanse of Griekse toestanden terecht te komen en wil een duidelijk perspectief op duurzame oplossingen. Anders wordt "er best niet aan begonnen."

Dat laatste klinkt als muziek in de oren van De Wever die in De Ochtend op Radio 1 heel duidelijk stelde dat "men deze zomer de verkeerde parij heeft opzijgezet." Volgens zijn logica diende niet de N-VA, maar de PS gelost te worden. Dat er dan een regering zonder Waalse meerderheid zou zijn, kan geen probleem zijn aangezien de regering Leterme II ook al geen vlaamse meerderheid had en de huidige onderhandelaars ook geen meerderheid in Vlaanderen vertegenwoordigen. Wat voor de ene geldt, moet in een democratie ook voor de andere gelden.

De Wever wil wel de Europese aanbevelingen uitvoeren - iets wat Vanackere graag moet horen. De PS - bij monde van Magnette en Onkelickx - houden dat echter tegen. Het is daan ook de PS die alle belangrijke hervormingen in dit land tegen houdt. Als alternatief zou een regering van N-VA, CD&V, VLD, MR en cdh een werkbare meerderheid (81 zetels op 150) hebben die socio-economisch veel hechter is dan de huidige onderhandelende tripartite.

Ook de linkerkant van het politiek spectrum roert zich. Groen! is het eindeloze getalm van Di Rupo en de onderhandelende partijen beu en vreest voor de welvaart van de middenklasse en de mensen die het nu al moeilijk hebben. Groen! wil aan de toekomst werken en ziet die niet terug komen in de voorstellen van de traditionele partijen, waardoor de huidige malaise niet opgelost wordt.

Dat een Leterme tenslotte al werk wil maken van een soort begroting die gebaseerd is op nieuwe, lagere voorlopige twaalfden is voorlopig de finale blamage voor al wie rond de onderhandelingstafel zit, maar vooral voor Di Rupo die inderdaad laat zien dat hij gemakkelijk de eerste viool kan en wil spelen in de PS-staat, maar voorlopig de moed ontbeert om de laatste stap te zetten naar een premierschap over alle inwoners van dit land.

(EJ)