Kuifje in Shanghai, dag 7

Het Spaanse paviljoen is meteen een voltreffer. De buitenkant beschrijven de Chinezen als 'het mandje', omdat het paviljoen volledig bekleed is met een soort riet. Van binnen is het overweldigend. Met een klank en lichtspektakel dat hoogtechnologisch is, maar vooral aangrijpend. In de beelden van het leven in Spanje ontbreken ook de aanslagen in Madrid niet. Gedurfd, maar daarom des te overtuigender. Een gigantische beeld van een baby sluit de tentoonstelling. De pop is ongelofelijk levensecht. Met gelaatsveranderingen erbij. Al een geluk dat niemand er aan dacht dat echte baby's ook wel eens die pamper vullen. Ik ben zwaar onder de indruk. En dat overkomt me niet zo vaak.

Polen ben ik al weer vergeten. Dat zegt genoeg. In Duitsland geven ze een heel 'gründlich' beeld van het land. Technologie, toerisme. Noem maar op. De Chinezen zijn dol op de meest kleffe taferelen. Ze schuiven aan voor een foto van zichzelf met een man in lokale klederdracht. En voor een gelijkaardige foto van een Duitse 'fräulein' in Sissy-tenue. Ze duiken zelfs bijna allemaal onder hangende kaboutermutsen. De technologie kan hen gestolen worden, die kopiëren ze nog wel. Ondanks mijn zachte Duitsland-aversie geef ik graag toe dat hun paviljoen mag gezien worden.

Voor het paviljoen van Saudi-Arabië is het soms meer dan vijf uur aanschuiven. Maar Kuifje mag met het andere journaille meteen binnen. Ook dit paviljoen is verbluffend. Terwijl je op een soort rolband staat, worden prachtige beelden van het land getoond in een verbluffende scenografie. Moeilijk te beschrijven, maar ik overweeg een strak Stella dieet om er eens te gaan kijken. En dat wil heel veel zeggen!

Uiteindelijk zijn het de Jappen die het ons lappen. Ondanks een vooraf gemaakte afspraak mogen we er ook na een half uur diplomatie niet in. Daar gaat een mens dan voor naar de andere kant van de wereld.

We eindigen opnieuw in ons eigen paviljoen waar we nog wat van de uitvoerige bierkaart degusteren. Ik amuseer me door een Chinees te observeren die vermoedelijk voor het eerst in zijn leven stoofvlees met friet proeft. De man bekijkt alles met een overduidelijk wantrouwen. En steekt het tergend traag naar binnen. Uiteindelijk eet hij als een flinke jongen zijn bordje leeg. Maar ik vermoed dat hij nog lang zal wachten voor hij er nog eens aan begint...

Ik ga inpakken. Morgen staat me nog een lange dag in het gevolg van de kroonprins te wachten. Prins Filip komt ons paviljoen komt bezoeken voor de nationale dag van België op de expo. Op de verkiezingsdag. Die Chinezen hebben toch gevoel voor humor.

Ik oefen straks nog een uurtje protocol. En dan vroeg slapen. Want voor een ontmoeting met een kroonprins moet een mens vroeg uit de veren...

Bart Timperman