Kuifje in Shanghai: laatste deel

Ik maak kennis met een vriendelijke Chinees. Kan niet anders, want de man werkt voor een brouwerij. En dat zijn steeds mijn vrienden. De man geeft me, zoals hier gebruikelijk is, meteen zijn naamkaartje. Met beide handen, zoals de beleefdheid het voorschrijft. Ik geef het mijne en verontschuldig me dat mijn gegevens niet in het Chinees zijn gedrukt. Waarop de man vrank en vrij zegt. "Je zou het beter doen. Want China wordt de grootste economische macht ter wereld." Hoezee! Hoera! Eindelijk een Chinees gevonden die zegt wat er volgens mij veel denken. "Vriendschap is oké, als wij maar de touwtjes in handen hebben." Of zoiets. Of werkt mijn slecht karakter nu echt zwaar door na een vermoeiende trip?

Na een dik half uur wachten op weetikveel, mag de groep VIP's de bus op. Blijkbaar werkt hoog bezoek, want nu worden we langs een andere ingang heel vlot en vriendelijk binnen gelaten. En dan is het -wat had u gedacht- wachten op prins Filip. Gelukkig zorgen de aankomst van een groep Chinese vlaggetjeszwaaiers, een carnavalsgroep uit Stavelot van ongeveer 30 man en de zenuwachtige security voor wat animo. Dan komt een Chinese fanfare aan, die -naar ik hoop- de volksliedpartituur niet via onze afscheidnemende premier heeft besteld.

De prins arriveert en de opgestelde rij Chinezen zwaait lauw met onze minidriekleur. Ik denk dat ik échte Chinese vrijwilligers heb gezien!
De fanfare heft zowaar het juiste volkslied aan en onze vlag gaat, de kleuren in de goede volgorde, naar omhoog. De Chinese organisatiemachine sputtert geen seconde.

Dan wachten we in een zaal een kwartiertje op het volgende deel. Van Chinese kant is de vice-burgemeester van Shanghai de gastheer. Ik vermoed dat de man een speech leest waarin dag na dag de naam van een ander land wordt gekleefd. Dan spreekt de prins. Ook zijn toespraak swingt niet meteen van spontaniteit of originaliteit. Prins Filip zingt de lof van China en ons land. En bewierookt het expothema 'Better City, better life'. Ik bedenk me dat de prins me altijd eens mag bellen om een speech te schrijven die wel in de hoofden blijft hangen.

Dan volgt een cultureel spektakel met een Belgische zangeres en een Chinees kinderkoor. De zingende Chineesjes zijn mooi in de drie nationale kleuren gekleed. Best onderhoudend. Dan blijkt er zelfs een hymne van het Belgisch paviljoen te zijn die voor de gelegenheid wordt gezongen door een Chinese versie van Natalia die hier een liedjeswedstrijd won. Met 5,2 miljoen stemmen. Da's ongeveer half België. De persoon die hier de formule 'SMS en win' voor heeft bedacht, deed vermoedelijk de zaak van zijn leven.

Ik observeer de prins die stilletjes toekijkt en vraag me af of hij denkt wat ik denk. Namelijk: "wat zit ik hier te doen?" Ik kan het me best voorstellen. "Uw job, net als ik", bedenk ik. Maar ik vind de mijne toch véél leuker.

In de namiddag wordt mijn medeleven met onze toekomstige vorst zo mogelijk nog groter. Als hij ons paviljoen betreedt, wordt hij bij elke stap omstuwd door journalisten en door VIP's die graag zelf in beeld willen komen. Of een prinselijke close-up willen. Ik zie de prins schichtig rondkijken tussen al dat aanhoudende gestuw en geflits. Ik ben écht niet jaloers op zijn job. Dan liever een journalist van categorie B. Want dat is mijn lot bij het door het protocol bepaalde leven tijdens de prinselijke visite.

Wie schrijft moet achterop hollen. Ik probeer toch ook mijn foto te maken wegens geen eigen fotograaf. En toch even iets op te vangen van wat de prins vertelt om mijn lezers te dienen. Maar de een of andere gorilla met een draadje aan het oor, werkt me vakkundig aan de juiste kant van de afsluiting. Ik kan dus niet vertellen of de prins vragen stelde. Laat staan of die interessant waren. Ik vraag me af of dit telt als technische werkloosheid.

Als de prins vertrokken is mogen alle genodigden als VIP een reeks andere paviljoenen bezoeken. Ons eigen paviljoen blijft gesloten omdat er nog een receptie volgt in de vooravond. Tot groot ongenoegen van een stel West-Vlaamse bezoekers dat moppert dat ze hun land niet kunnen bezoeken. Tja.

Daarmee zit mijn Chinese avontuur er op. Om middernacht vertrekt mijn vlucht om dik twaalf later terug in ons koninkrijk te zijn. Het zal dan ongeveer zes uur in de ochtend zijn Ik zal me de koning te rijk zijn. Voor het geval u het niet moest beseffen: ons land mag dan af en toe licht lachwekkend zijn. Het blijft een paradijsje. Al was het maar omdat we met een pak minder volk zijn.

Het zal even duren voor ik alles wat heb laten bezinken. Ik besef dat ik maar een minuscule glimp heb gezien van een gigantisch land. Een land dat ongetwijfeld een stuk van de mondiale toekomst in handen heeft.

Uw dienaar dankt u voor uw aandacht en voegt hierbij een leuk plaatje voor wie deze week struikelde over de tikfoutjes van een vermoeide perskoelie...

Bart Timperman