Laatste berichten van een bekneld slachtoffer in Christchurch

Persoonlijke tragedies maken een groot drama altijd net dat tikje pijnlijker. Naast de beelden van uit de brandende WTC-torens springende mensen, waren de later vrijgegeven telefoontjes met de laatste woorden en wensen van mensen in doodsnood nog eens extra hard.

In het jongste drama van de aardbeving in Nieuw Zeeland gaf Persbureau Reuters de waarschijnlijk laatste levenstekens van een slachtoffer vrij. Het gaat om Louise Amantillo, een jonge vrouw die onder het puin van het lokale televisiestation CTV werd begraven en wanhopig met haar moeder, die in de Filipijnen zat, probeert te sms'en.

Een uur na de aardbeving, van 6,3 op de schaal van Richter, krijgt Linda Amantillo een berichtje van haar dochter. "Mommy, I got buried": "Mammie, ik werd begraven". Drie kwartier later volgt "Mommy, ik kan mijn rechterhand niet bewegen."

Rond half drie, ongeveer anderhalf uur na het instorten van het gebouw, lukt het Louise om kort te bellen. "Mommy, het doet zoveel mijn. Help me alsjeblieft, alsjeblieft, zorg dat ik gered wordt. Louises moeder probeert de telefoon nog aan haar echtgenoot door te geven, maar de verbinding wordt verbroken

Kort na het telefoongesprek beginnen de wanhoopsberichtjes opnieuw binnen te lopen. "Ik ben gespiest, het doet zoveel pijn zo te liggen"." Een paar minuten later volgt "Ik ben nog altijd niet gered, het doet zoveel pijn." Kort na drie uur, twee uur na de beving, beseft Louise dat er geen hulp meer komt. "Er is geen redding in mijn gebied" gevolgd door "de rook is overwelmend." Het lukt haar ouders om iets terug te sturen: "waar zit je vast?"

Louise antwoord nog "aan de rechterkant van het CTV-gebied, uitkijkend op Madras Street en Chassel Street. Please make it quick."

Later op de dag probeert haar moeder Louise nog op te bellen, maar ze krijgt de voicemail.