Labiele Labille lult er op los

Het begrip “labiel” heeft als synoniemen “onevenwichtig” en “wankel”. M.a.w. labiel is niet stevig. Van minister Labille kan ook moeilijk gezegd worden dat hij stevig en evenwichtig communiceert.
Eerst was er de uitval van Johnny Thijs. “Ik had garanties van minister van Overheidsbedrijven Jean-Pascal Labille dat ik mijn salaris kon behouden. Als hij nu beweert dat hij nooit iets heeft beloofd, dan is dat een flagrante leugen”, haalt Thijs uit. “Er zijn politici die voor minder zijn moeten vertrekken.”

Dat zijn salaris riant was, hoeft geen betoog. Maar wanneer de man daar in eerste instantie de steun van de bevoegde minister Labille en deze vervolgens zijn kar keert om in een zweem van plat populisme zijn woord te breken en het salaris van Thijs boudweg halveert, is ’s mans woede te begrijpen. Bovendien is er nooit een gesprek geweest van man tot man tussen Thijs en Labille en diende Thijs de halvering van zijn loon via de pers te vernemen. De reactie van Labille via zijn woordvoerder op deze stevige aantijging is ietwat lullig. Voor Labille is het dossier “afgesloten”. Niks ontkenning van de feiten, niks weerlegging! De minister blijkt een leugenaar.

Nu is een leugentje meer of minder voor Labille blijkbaar geen probleem. De man is als minister bevoegd voor de onderhandelingen over de IJzeren Rijn, de o zo noodzakelijke spoorverbinding tussen de Antwerpse haven en het Ruhrgebied. In praktijk heeft de man er omzeggens niks mee aan gevangen. Het memorandum tussen België, Nederland en Duitsland was eind 2012 op een paar details na helemaal geschreven. Maar onderhandelen met Nederland? Fait divers. En met Duitsland? Hetzelfde verhaal! Waar de Duitse deelstaatminister in januari heel duidelijk stelt dat de IJzeren Rijn de hoogste prioriteit kent, is volgens Labille het Duitse standpunt ‘verdeeld’. De hoogste prioriteit staat dus bij de man voor ‘verdeeld’.

Labiel staat dus voor ‘onevenwichtig’, maar niet voor ‘wankel’. Eyskens wist het in 1991 reeds te stellen met “In elk ander land had ik ontslag genomen, maar niet in dit apenland.” Wankelen doet Labille niet, daarvoor is de ministeriële verantwoordelijkheid in België te licht en de partijkaart van de PS te zwaar.

Foto: BELGA

(hvr)