Lijfwacht over geheimen van Osama Bin Laden (foto)

''... als de Amerikanen komen schiet een kogel door mijn hoofd!'' Dat zijn een van de vele dingen die Osama bin Laden aan zijn lijfwacht vertelde. Lees hier over het leven van de man die tot voor kort meer dan 10 jaar lang het staatsvijand nummer 1 van de VS was. Nasser al-Bahri, lijfwacht van Osama bin Laden opent zijn boekje over de vroegere leider van Al Qaida. Al-Bahri en bin Laden waren zelfs zo close geworden dat hij de bijnaam ''Abu Jandal'' kreeg - Wat ''de Machtige'' betekent.

''Toen ik hoorde van zijn dood dacht ik meteen aan zijn laatste wens. Ik ben blij dat hij het kreeg en dat ik niet de trekker moest overhalen.'' Dit zijn de woorden van de vroegere lijfwacht van Osama Bin Laden. Terwijl miljoenen mensen in het westen zijn dood vieren, rouwt al-Bahri (39) om het overlijden van ''een ongeëvenaarde leider van mensen'''. Samen deelden ze hun gedachten, emoties en leven terwijl ze zich schuil hielden in de Afgaanse bergen. Hij heeft zeer interessante details vrijgegeven over de bizarre levenswijze van bin Laden, een moordenaar van duizenden onschuldige slachtoffers.

Op weg naar al-Qaida

6 jaar lang was hij bin Laden's meest vertrouwde lijfwacht. Nasser al-Bahri (39) die, zoals zijn toenmalige baas, geboren is in Saoedi Arabie. Zijn ouders zijn imigranten afkomstig uit Yemen. Hij kwam rond zijn 20ste levensjaar terecht in een groep van ''Islamitische Strijders'' of zoals wij ze hier kennen: leden van een Jihad beweging. In 1994 reisde hij naar Pakistan en dan verder naar Afganistan, waar hij een deel werd van bin Laden's entourage mocht uitmaken. Het was in Afghanistan waar hij de terroristen leerde kennnen die de aanslagen op 11 september 2001 tegen de VS zouden plegen. Onder andere was ook Mohammed Atta van de partij. Hij was in frequent contact met bin Laden voordat hij een zelfmoordterrorist werd. '' Zoals anderen, was hij een collega'' vertelde Bahri '' We zagen elkaar voor het eerst in een beveiligde woonst in Pakistan terwijl hij videospelletjes speelde met zijn PlayStation. Toeval, hij was juist een vliegtuigspelletje aan het spelen.''

Liefde voor Arsenal

Tussen het plotten van terreurdaden en dan er over stoeffen in een wereldverspreide videoboodschap, had bin Laden ook andere interesses, passies en beoefende hij enkele hobbies. Zou zou bin Laden een goede volleyballspeler zijn geweest '' Ja, als je bijna 2 meter groot bent dan hoef je ook niet zo hoog te springen om de bal over het net voorbij je tegenstanders te smashen'' Ook zou hij een grote fan van Arsenal zijn geweest in de jaren 90 en volgde hij elke wedstrijd van de ploeg, hij gokte vaak op zijn geliefde team. Als hij zelf voetbal speelde was hij graag middenvelder maar hij deed nooit zijn hoofddoek uit beter te kunnen spelen. Bin Laden was ook geobsedeerd door zwarte volbloed paarden. '' Hij was verzot op paarden, hij stopte altijd als hij eentje zag langs de weg en probeerde die over te kopen.'' Verder geloofde bin Laden dat honing een alleshelend middel was. '' Daar was hij ook verzot op, hij gebruite het voor en bij alles.'' Zijn ex-werkgever las veel boeken en citeerde vaak uit de memoires van Field Marshal Montgomery en Charles de Gaulle.

Zijn vier vrouwen

Als lijfwacht mocht hij mee met bin Laden naar Yemen om ''jonkvrouw nummer 4'' uit te kiezen en die dan mee naar Afganistan nemen. ''Daar ontmoette ik ook mijn vrouw'' vertelde al-Bahri. Er was vaak conflict tussen de 4 vrouwen van bin Laden en de huwelijken waren geen rozengeur en manenschijn, ookal deed bin Laden zijn best om conflicten met de vrouwen te ontwijken want ze waren allemaal opgeleid in het gebruiken van een Kalasjnikov. (geen grapje)
Het was niet mogelijk om alle gemoederen te bedaren. Zijn 1e, onopgeleide Syrische vrouw waarmee hij 7 kinderen bij verwekte, werd verschrikkelijk jaloers op zijn 2e vrouw, een Saoedi-Arabische, waarbij hij vaak raad zocht over Islam en theologie. Beide dames waren niet te spreken over de komst an vrouw nummer 4, tienermeisje Amal van Yemen.

Gedreven

Over de routine en het leven onder de grond vertelde al-Bahri dat bin Laden opstond voor zonsopgang en meteen na het gebed begon met voorbereidingen voor een volgend project. ''Hij rustte nooit overdag'', volgens zijn ex-bodyguard '' Het is niet dat we in een aangename omgeving verbleven toen we aan het schuilen waren... maar dat hield bin Laden niet tegen om heel de tijd te werken. Na het gebed kwam administratief werk, dan volgden er vergaderingen met bezoek van collega's, soms zelfs geheime bezoeken.'' Osama bin Laden zou trouwens ook erg boos zijn geweest dat er geen sateliet televisie was zodat hij naar terreurdaden of voetbal kon kijken toen ze zich in Kandahar schuil hielden.

Als de Amerikanen komen: schiet mij dood!

In augustus 1998 werd Osama bin Laden staatsvijand 1 voor de VS, toen werden 2 Amerikaanse ambassades de lucht in gejagen door een bomaanslag van al Qaida. Vliegensvlug werden ze naar een grot in Afganistan overgebracht, daar vertelde bin Laden aan zijn lijfwacht hoe hij wilde sterven. Al-Bahri vertelde hoe ''de Sheik'' een pistool bovenhaalde, geladen met enkel 2 kogels, en het aan hem gaf. Bin Laden vertelde aan zijn lijfwacht: '' Als de Amerikanen mij ooit omsingelen, wil ik niet eindigen in een gevangenis van de VS. Dus ben jij verantwoordelijk voor mijn dood'' Verder legde hij aan al-Bairi uit: '' Ik sterf liever door 2 kogels in mijn hoofd dan meegenomen te worden als gevangene. Ik wil als martelaar sterven, maar niet in gevangenschap van de VS.''

En nu?

Al-Bahri is nog steeds ''gezocht''door de VS, voor ondervragingen. Momenteel leeft hij vrij gesloten en verdiend hij zijn brood als taxi chauffeur en is hij leerkracht Human Resources voor eerste jaars aan de hogeschool. Vorig jaar schreef hij een boek, Shadow of Bin Laden, in samenwerking met Franse journalist Geroges Malbrunot. Al Qaida hier op zal reageren alhoewel hij voor represailles vreest. Over Al Qaida ''topman'' Ayman al-Zawahiri, zegt hij: “ Ik ben niet zeker of hij de nieuwe leider van Al Qaida wordt. Hij heeft niet de juiste kwaliteiten. Maar iemand zal zich wel tot leider roepen, of dat morgen is of binnen een paar jaar, is afwachten''