Léopold Storme tegen jury: "Gevlucht toen mama om hulp riep"

Na het proces rond de parachutemoord, valt vandaag ook het doek over een ander zeer merkwaardig proces: de Marollenmoord. Beschuldigde Léopold Storme heeft zicht dinsdagmorgen rechtstreeks tot de jury gericht. De jury beslist later of Storme schuldig is aan moord op zijn ouders en zus.

De jongeman bedankte zijn familie en zijn advocaten. "Zij hebben begrepen wat mijn leven voor 16 juni 2007 was en wat ik die fatale dag heb meegemaakt, wat mijn leven daarvoor is geweest en hoe ik het proces heb beleefd."

"Ik weet niet of ik ooit nog geloofwaardig zal overkomen, maar toch hoop ik dat u in deze drie weken hebt begrepen wat ik die 16de juni heb meegemaakt. Ik heb dit proces zelf gewild omdat ik wou uitleggen wat ik heb meegemaakt."

"Ik wou in het openbaar mijn onschuld uitschreeuwen en zal dat mijn hele leven lang blijven doen. Ik wou dit proces ook om mijn verantwoordelijkheid op te nemen voor alle leugens en de vele scenario's, die ik na 16 juni 2007 heb verkondigd. Ik was dat mijn ouders en mijn zus Carlouchka verschuldigd en ik had dit proces nodig om te kunnen beginnen rouwen."

"Op 16 juni heb ik de enige belofte die ik mijn papa ooit heb gemaakt, niet kunnen nakomen. Ik ben gevlucht toen mijn mama mij om hulp riep. Ik ben ook tekort geschoten om mijn zus te redden. Carlouchka is in mijn armen gestorven."

"Ik kan niet zeggen wat er in mij omging, woorden schieten mij te kort en hebben onvoldoende kracht om dit te beschrijven. We zijn nu 4,5 jaar na hun dood en over 150 jaar zal ik nog altijd niet kunnen beschrijven wat ik toen voelde."

"Ik ben gevlucht, dat was mijn reactie. Ik dacht mijn aanwezigheid te verdoezelen. Dat is wansmakelijk, verwerpelijk en een zoon onwaardig. Maar ik zag geen andere uitweg."

"De mensen die mij toen hadden kunnen helpen, die mij hadden kunnen zeggen wat ik moest doen, waren er niet meer. Zij hebben mij heel hun leven lang met liefde omringd. Zij hebben mij door dik en dun gesteund. Ik zal nooit meer aan deze magische momenten kunnen terugdenken, aan alle tederheid en begrip en ook de moeilijke momenten, zonder ook te denken aan de horror van hun dood."

"Mijn ouders en Carlouchka hebben altijd met heel hun hart van mij gehouden. Zij hebben hun hele leven ervoor gezorgd dat ik niet tekort kwam, dat ik alle mogelijkheden zou krijgen om mijn leven op te bouwen."