"Mama, er zijn hier mensen aan het sterven!"

De verschrikkelijke taferelen in Utoya lijken recht uit een horrorfilm te komen, maar voor de 16-jarige Julie Bremnes was het pure realiteit. Een nachtmerrie van anderhalf uur waarin ze levensechte doodsangsten uitstond, en dat bleek ook uit de sms’jes die ze tijdens de ramp naar haar mama stuurde.Julie was één van de gelukkige ongelukkigen op het jeugdkamp in Utoya. Hoewel 68 zieltjes het drama niet meer kunnen navertellen, geraakte zij zonder kleurscheuren van het beruchte eiland af. Rond 17.10u begon Anders Behring Breivik aan zijn gestoorde killing spree, en onmiddellijk belde Julie in paniek naar haar moeder Marianne en zei ze dat er “een gek in het rond aan het schieten is” op het eiland.

Ze vroeg haar moeder om de politie te waarschuwen en Marianne vroeg haar dochter om elke vijf minuten iets van haar te laten horen via sms. Ze zette haar telefoon op stil en liep naar het strand, waar ze zich samen met drie andere jongeren kon schuilhouden achter een rots langs het water. Terwijl ze in de verte mensen hoorde schreeuwen, hield ze haar moeder muisstil op de hoogte. Even na 19 uur werd het doodsbange meisje met een bootje opgepikt door haar opa. (KDN)

Het sms-gesprek tussen Julie en haar moeder:

17.42 uur

Julie: Mama, zeg de politie dat ze zich moeten haasten. Hier zijn mensen aan het sterven!

Moeder: Ik ben ermee bezig, Julie. De politie is onderweg. Durf je me te bellen?

Julie: Neen.

Julie: Zeg aan de politie dat hier een gek rondloopt die iedereen neerschiet.

Julie: Ze moeten zich haasten!

Moeder: De politie weet het en ze hebben al veel telefoontjes gehad. Het komt goed, Julie. We hebben nu contact met de politie. Laat je me alstublieft om de vijf minuutjes weten hoe het met je is?

Julie: Ok.

Julie: We vrezen voor ons leven.

Mama: Dat begrijp ik heel goed, schat. Verstop je goed en blijf daar zitten! De politie is onderweg, als ze er al niet zijn! Zie je iemand die gewond of dood is?

Julie: We hebben ons tussen de rotsen aan de kust verstopt.

Mama: Goed! Vraag ik aan opa om je te komen oppikken als alles weer veilig is? Jij mag kiezen.

Julie: Ja.

Mama: We vragen het hem meteen.

Julie: Ik hou van jullie, ook al gedraag ik me niet altijd even goed.

Julie: En ik probeer kalm te blijven, ook al ben ik doodsbang.

Mama: Dat weet ik, schat. We houden ook erg veel van jou. Hoor je nog geweerschoten?

Julie: Neen.

18.15 uur

Mama: Heb je nog iets gehoord van de andere mensen uit Troms? Opa is onderweg.

Julie: De politie is hier.

Mama: Ze zeggen dat de schutter een politie-uniform draagt. Pas goed op! Wat ben je nu aan het doen?

18.30 uur

Julie: We weten het niet.

Mama: Kun je nu praten?

Julie: Neen. Hij is nog altijd aan het schieten!

Mama: Joergen is naar de kust gezwommen. Ik sprak net met zijn vader. Het is overal op het nieuws nu. Alle aandacht gaat naar Utoya. Wees voorzichtig! Als je kunt, kom dan naar het vasteland en blijf dan bij opa of Hamar.

Julie: Ik leef nog.

Mama: Gelukkig!

Julie: We wachten nu op de politie om ons op te pikken. We hoorden daarnet nog geweerschoten, dus we durven nog niet rechtstaan.

Mama: Goed gedaan. De evacuatie is bezig, zeggen ze op tv.

Julie: We hopen dat we snel door iemand worden opgepikt. Kunnen ze hem nu niet gauw pakken?

Mama: De anti-terrorisme eenheid is er en ze zijn bezig hem te pakken.

Julie: Ok.

Mama: Moeten we proberen je op een vlucht naar huis te krijgen morgen?

Julie: Ik heb nu geen tijd om daaraan te denken.

Mama: Dat begrijp ik.

Julie: Weet je of ze hem al hebben gepakt?

Mama: Ik hou je op de hoogte. We volgen het op tv.

Mama: Hey, ben je daar?

Julie: Ja. De helikopters cirkelen nu boven ons hoofd.

Mama: Dan ben je ongedeerd?

Julie: Ze zoeken nu naar mensen in het water. Ons zijn ze nog niet komen halen!

19.01

Julie: Wat zeggen ze nu op het nieuws?

Mama: De politie is er nu ook met boten. Verder niets nieuws. Het is nog niet duidelijk wat er gebeurd is met de schutter. Blijf dus stil. Wacht tot iemand je komt halen.

Mama: Ja, ze hebben hem!