Marktkramers: Wat? Hoe? Klep toe!

De markt associëren we met de geur van verse vis, met op elkaar gepakte kraampjes en met huisvrouwen met te veel vrije tijd, maar het meest van al nog met marktkramers die elkaar in stemvolume de loef proberen af te steken. Wordt deze traditie binnenkort verboden?

Aan het ene kraampje prijst de groenteboer met luide stem z’n "Vèsche groensels" aan; wat verderop roept de man aan het wafelkraam “Ni’ warm, ni’ willen!” En elk proberen ze de ander te overstemmen. Zonder een stem als een klok kun je het als marktkramer wel schudden. Maar in de Nederlandse gemeente Almelo is het net andersom en worden de luidruchtige kooplieden het zwijgen opgelegd met een schreeuwverbod. "Niet bij ons", schreeuwen Belgische verenigingen voor markthandelaars.

In Almelo heeft de gemeente de kooplieden verboden hun keel nog open te zetten nadat omwonenden geklaagd hadden over geluidsoverlast. Zullen onze lawaaierige, drukke markten straks ook een stijve bedoening worden? Want maken die kakofonie en jofele drukte niet juist de charme uit van een markt?

Volgens Etienne Teys, voorzitter van de Nationale Groep van Ambulante Handelaars, laat de wet weliswaar een schreeuwverbod toe, maar zijn de Belgische marktkramers en -bezoekers gekant tegen zo’n verbod. "Sinds de nieuwe wetgeving voor markthandelaars in 2005 kan elk gemeentebestuur zelf de omstandigheden bepalen waarin een markt er plaatsvindt. Maar totnogtoe heeft geen enkele gemeente ooit geprobeerd om het lawaai aan banden te leggen. Er is daar ook nog nooit protest op geweest", zegt Teys verrast.

Ook de ondervoorzitter van de Marktkramers Vereniging Antwerpen, Jean Marie Parys, kijkt hiervan op. "Hoe kunnen ze marktkramers nu verbieden hun stem te gebruiken om hun waren aan te prijzen? Mensen zijn niet meer tolerant. Markthandelaars roepen niet om te roepen, hé. Van een schreeuwverbod in België heb ik nog nooit gehoord. Wat er elders gebeurt, weet ik niet. Ik bezoek de markten in Nederland niet", zegt de Antwerpenaar.

Op het drukke en levendige marktplein in Antwerpen hoor je niemand klagen. "Allez, da's toch plezant. En hier kun je al eens een klapke doen met die mensen. Die doen ook maar hun job", zegt een dametje gepakt en gezakt. "Ja, wij zijn zo opgevoed. Ik heb hier nog niemand horen klagen. Als je niet tegen het lawaai kunt, dan moete nor den bazaar goan en ni nor de mart, hei”, balkt een marktkramer boven het rumoer uit. (IV)