Marollenmoord: jury heeft beslist

De volksjury heeft een beslissing genomen in het assisenproces over de Marollenmoord. Even na 19 uur werd één keer gebeld, waarna de juryleden hun kamer verlieten en het antwoord op de 13 schuldvragen overhandigden. De jury zit momenteel samen met de assisenvoorzitter voor een motivatie.

De jury moest zich dinsdag buigen over de vraag of Léopold Storme schuldig is aan de doodslag op zijn ouders en de moord op zijn zus. Naast de schuldvraag moest ze ook beslissen over de toerekeningsvatbaarheid van de verdachte. De psychiaters zijn het daarover oneens, dus de twaalfkoppige jury moest beslissen of Storme toerekeningsvatbaar is of niet. Of hij vliegt de cel in, of hij wordt geïnterneerd, of hij wordt vrijgesproken.

Léopold Storme heeft zich dinsdagmorgen rechtstreeks tot de jury gericht op het assisenhof in Brussel. De jongeman (23) bedankte zijn familie en zijn advocaten. "Zij hebben begrepen wat mijn leven voor 16 juni 2007 was en wat ik die fatale dag heb meegemaakt, wat mijn leven daarvoor is geweest en hoe ik het proces heb beleefd."

"Ik weet niet of ik ooit nog geloofwaardig zal overkomen, maar toch hoop ik dat u in deze drie weken hebt begrepen wat ik die 16de juni heb meegemaakt. Ik heb dit proces zelf gewild omdat ik wou uitleggen wat ik heb meegemaakt."

"Ik wou in het openbaar mijn onschuld uitschreeuwen en zal dat mijn hele leven lang blijven doen. Ik wou dit proces ook om mijn verantwoordelijkheid op te nemen voor alle leugens en de vele scenario's, die ik na 16 juni 2007 heb verkondigd. Ik was dat mijn ouders en mijn zus Carlouchka verschuldigd en ik had dit proces nodig om te kunnen beginnen rouwen."

Zoon onwaardig

"Op 16 juni heb ik de enige belofte die ik mijn papa ooit heb gemaakt, niet kunnen nakomen. Ik ben gevlucht toen mijn mama mij om hulp riep. Ik ben ook tekort geschoten om mijn zus te redden. Carlouchka is in mijn armen gestorven."

"Ik kan niet zeggen wat er in mij omging, woorden schieten mij te kort en hebben onvoldoende kracht om dit te beschrijven. We zijn nu 4,5 jaar na hun dood en over 150 jaar zal ik nog altijd niet kunnen beschrijven wat ik toen voelde."

"Ik ben gevlucht, dat was mijn reactie. Ik dacht mijn aanwezigheid te verdoezelen. Dat is wansmakelijk, verwerpelijk en een zoon onwaardig. Maar ik zag geen andere uitweg."

"De mensen die mij toen hadden kunnen helpen, die mij hadden kunnen zeggen wat ik moest doen, waren er niet meer. Zij hebben mij heel hun leven lang met liefde omringd. Zij hebben mij door dik en dun gesteund. Ik zal nooit meer aan deze magische momenten kunnen terugdenken, aan alle tederheid en begrip en ook de moeilijke momenten, zonder ook te denken aan de horror van hun dood."

"Mijn ouders en Carlouchka hebben altijd met heel hun hart van mij gehouden. Zij hebben hun hele leven ervoor gezorgd dat ik niet tekort kwam, dat ik alle mogelijkheden zou krijgen om mijn leven op te bouwen. Ik was in de winkel op de dag van de moorden, maar ik verzeker jullie dat ik mijn ouders en mijn zus Carloucka niet heb vermoord", aldus Storme.