Mijn oma dealt!

De Nederlandse autoriteiten die het druggebruik in het land controleren is een mythe. Dat blijkt uit de enquête van onze Waalse collega’s en werd bovendien door een interview met een vrouwelijke dealer bevestigd. Het verdict: het is de georganiseerde misdaad die de markt controleert, niet de Nederlandse regering.
Nederland staat er voor bekend ruimdenkend te zijn op het gebied van drugs. De Nederlandse regering die de markt volledig controleert en bovendien nog een graantje meepikt van de weedverkoop in de vorm van accijnzen. De welbekende coffeeshops die samenwerken met de regering en die voor zo’n 24.000 extra banen over het gehele land zorgen. De handel van softdrugs kent een exponentiële groei en de autoriteiten willen het ‘gras’ niet laten verdorren. Ongeveer 4.000 mensen die dagelijks marihuana kopen, een product dat in de rest van Europa illegaal is.

Maar er kwamen klachten. Belgen en Fransen kwamen ook de grens over om hun jointje te kopen en bovendien zouden die buitenlanders voor overlast zorgen. Er kwamen beperkingen en ‘aankoopkaarten’. Enkel mensen van Nederlands Limburg mochten nog inkopen doen in hun coffeeshops aan de grens. Bovendien was er een maximum per dag van drie gram per persoon. Die overlast werd er niet minder op, maar de grondslag voor een uitgebreid illegaal circuit was gelegd.

Oma dealt drugs

Een avond in Maastricht, bij de contactpersoon thuis. Een vrij klein huis, maar wel netjes gemeubileerd en de kasten vol snuisterijen. Kortom, een typisch Nederlands interieur. Maar ook de nodige high-tech is aanwezig: een 3D-televisie en een grote stereo-installatie. In de keuken staat een chique Amerikaanse koelkast. De contactpersoon zelf? Een prachtige bruine vrouw van middelbare leeftijd, mediterraans type.
‘Ik had je gevraagd geen gsm mee te nemen.’ Zo vangt ze aan. ‘En, heb je een mobieltje bij?’
‘Neen, waarom?’
‘Omdat de politie tegenwoordig erg geavanceerde apparatuur heeft. Zelfs als je gsm is uitgeschakeld, kan het nog op ‘afluisteren’ gezet worden.’
‘Goed, dan nu het interview waarvoor we gekomen zijn. Waar haal jij jouw koopwaar vandaan?’
‘Ik ben begonnen met 400 planten op zolder. Die zorgden voor twee kilo weed en dat om de twee maanden.’
‘En hoeveel is dat dan in euro’s?’
‘Ongeveer 7.500 euro om de twee maanden. Wat in feite weinig is. Toch deed ik verder. De markt hier in Nederland is vrij voor hasj en weed. Wat doet mensen er dan toe aanzetten om toch op de zwarte markt te kopen? Ik zal het je zeggen: het is de prijs. In de coffeeshop kost een grammetje weed algauw 15 euro, 35 zelfs voor superieure kwaliteit. Ik verkoop voor de helft van de prijs.’
‘Hoe ben je begonnen? Je had om te starten toch heel wat apparatuur nodig neem ik aan?’
‘Mijn vriendje was lid van de Hells Angels. Toen ik enkele jaren geleden mijn baan verloor, vertelde hij me dat ik me geen zorgen hoefde te maken, dat hij me een handje zou helpen. Dat ik gewoon thuis zou kunnen blijven. Hij stelde me voor te helpen met de aankoop van de materialen. Want dat is niet goedkoop: een lamp kost 90 euro en 400 planten hebben er zo 16 nodig. Meststoffen: 25 euro per vijf liter. En noem maar op.’
‘Verkoop je ook nog wat anders dan weed?’
‘Alles wat je maar wil. Coke, hasj, XTC,…’
‘Wie zijn uw klanten? Particulieren?’
‘Het gros van mijn klanten zijn tussenpersonen. Zij nemen van mij af en verkopen weer verder aan de coffeeshops. Maar ook aan particulieren.’
‘Maar als je zowat alle soorten drugs doet, zit je dan niet met een kapitaal aan stock?’
‘Neen, toch niet. Mijn klant doet zijn bestelling: coke, XTC, weed, hasj, speed, wat hij maar nodig heeft. Maar hij betaalt op voorhand. En dan koop ik de nodige zaken in.’
‘En hoeveel verdien je zo gemiddeld aan een kilo van een product?’
‘Dat hangt ervan af welk product. Aan een kilo speed bijvoorbeeld, verdien ik ongeveer 300 euro. Ik verkoop tussen de 60 en 100 kilogram speed per week reken zelf maar uit. Maar in het algemeen nemen mijn klanten een beetje van alles.’
‘Ben je nog nooit gepakt geweest?’
‘Neen, nog nooit.’
‘En als je gepakt zou worden, welke straf zou je dan riskeren?’
‘Niet veel. Het is hier niet zoals in België hé. Als je hier een plant hebt, knijpt men een oogje dicht. Als je er veel hebt, krijg je een boete en moet je belastingen betalen. Dan berekenen ze hoeveel de planten die je hebt waarschijnlijk al hebben opgebracht en betaal je hier belastingen op. Zelfs met coke gaat het hier zo. Een paar gram mag je bij je hebben. Het ergste wat je kan overkomen, is dat de politie je hele handel in beslag neemt. De gevangenis ga je toch nooit in voor lang.’
‘En je vriend? Hoe zit het daar mee?’
‘Die is dood. Overdosis.’
‘Oei. En jij, neem jij iets?’
‘Helemaal niks. Als je in de handel zit, moet je jouw hoofd koel houden. Dat kan enkel maar door niets te nemen.’

En hier zit het interview er op, de gastvrouw heeft nog een bestelling af te werken en kan geen pottenkijkers gebruiken. Op de kast staat een ingekaderde foto van een klein meisje. Het is de kleindochter van onze dealer. Zou ze later, wanneer ze reeds naar school gaat, tegen haar vriendinnetjes zeggen: ‘Hey, mijn oma is een dealer!’?

De drugsmythe van Nederland. Degenen die eigenlijk de touwtjes in handen hebben, zijn niet de coffeeshops en de autoriteiten. Het zijn de criminele, maar discrete netwerken die opereren vanuit een bescheiden Hollands interieur.