Moet er naar Europa geluisterd worden?

In het kader van het befaamde "six-pack" dat Europa opdringt, de meer dan duidelijke richtlijnen ter vrijwaring van een verdere uitdijning van de crisis binnen de eurozone, blinken de socialistische families uit in een overduidelijke afwijzing.

Nieuwbakken sp.a-voorzitter Bruno Tobback zou in besloten kringen regelmatig laten vallen dat hij zich «geen moer aantrekt van wat Europa komt vertellen». Ook de zware populistische manier waarop Kathleen van Brempt twee weken geleden in De Zevende Dag uithaalde naar alles wat van «Europa» komt, doet de wenkbrauwen meer dan fronsen. Dezelfde Van Brempt voor wie Europa tot voor kort niets fout kon doen. Ook PS-kopstuk Paul Magnette deed zijn duit in het zakje door onlangs te verkondigen dat de Europese sociaal-economische aanbevelingen voor België slechts een «inspiratiebron» waren. Een uitspraak die hij zeer ter harte neemt, want ook de door Di Rupo gevraagde "bedenktijd" (dus tijdsverlies) in deze economische zware tijden, vindt hij niet meer dan normaal.

De tijd dat de socialisten bij de grootste aanhangers van het Europese «project» (zoals dat dan heet) gerekend konden worden, ligt nog niet zó ver achter ons. Maar het enthousiasme is meer dan bekoeld, dus rest de vraag naar het waarom.

De Europese natte droom van links kalfde af door de electorale successen van de conservatieve, vaak terecht/oprecht eurosceptische partijen waardoor in de lidstaten de ene socialistische regering na de andere vervangen werd door een conservatieve regering. Op die manier eindigde de linkse droom om bijvoorbeeld een Europese systeem van sociale zekerheid dat de riante uitkeringen op Scandinavisch niveau zou kunnen koppelen aan (de ontbrekende) regels die op Mediterrane leest geschoeid zijn. Het eeuwige paradijs met persoonlijke rechten, maar zonder plichten jegens de gemeenschap leek zo verder weg dan ooit.

In essentie durft traditioneel "links" de bocht naar plichten niet te maken: het zou een loochening zijn van alles waar de loftsocialistische tendens van de laatste decennia voor gestaan heeft. Wie aan de linkerzijde wel tot het inzicht kwam dat het manna niet eeuwig uit de lucht kan vallen, dat een actieve inzet voor de natie een noodzaak was, werd door de "kameraden" een mes in de rug gepland, of ze nu Vandenbroucke, Schröder of Marijnissen heten.

Toch lijkt de geschiedenis hen gelijk te geven. Het is te hopen voor de linkerzijde dat zij snel deze uitgetekende draad kunnen en willen oppikken. Er dient immers een tegengewicht te zijn tegen het zwaar neo-liberaal Europees beleid en dat dient van de linkerzijde te komen. Een groot deel van de groenen en vele volksnationalisten (die beide samen één Europese fractie vormen - EVA) zijn zich daarvan bewust. Het is de socialistische familie die zich moet bezinnen over de te volgen weg ... of ze missen de aansluiting met de toekomst. Dat daar een aantal adepten van "de derde weg" of het loftsocialisme baan moeten ruimen mag geen hinderpaal zijn. Het nalaten zou echter schuldig verzuim zijn inzake de sociale gemeenschap binnen Europa.

(EJ)