Moordenaar die drie keer ontsnapte mag naar huis

Niek Bergmans kreeg de bijnaam ‘De ontsnappingskoning’; in 2003 werd hij veroordeeld tot 25 jaar. Drie ontsnappingen later mag hij nu naar huis. Hier zijn ‘curriculum vitae’.

Eigenlijk begint het gevangenisleven van Niek al in 1999. Hij smokkelde heroïne naar Zweden maar liep al spoedig tegen de lamp. Hij vliegt voor tien jaar de gevangenis van Kristianstad in.

Dat was althans de bedoeling, maar het klein smal Limburgerke (1,60 hoog, amper 50 kilogram) geraakte met gemak tussen de tralies op de derde verdieping door. Langs een afvoerpijp kruipt hij naar beneden en is ribbedebie, de eerste trein naar Kopenhagen op.

In 2001 schiet hij zijn voormalige zakenpartner Marc neer. Die laatste springt zwaargewond in zijn auto om te ontsnappen, maar rijdt zichzelf een straat verder hartstikke dood tegen een verlichtingspaal. Niek begraaft het lichaam van Marc, maar het hele gebeuren komt al spoedig uit.

Niek wordt uiteindelijk in september 2003 tot 25 jaar gevangenisstraf veroordeeld. Wanneer hij in ’t gevang van Tongeren aankomt zegt hij doodleuk tegen de cipiers: “Pff, lang ga ik hier toch niet blijven”. Die cipiers lachen Niek vierkant uit: “De laatste die hier ontsnapte, dat is al 161 jaar geleden!”

Niek zoekt en vindt in de gevangenis: een eind elektriciteitskabel en een pingpongtafel. Dat blijkt alles wat hij nodig heeft om over de hoge gevangenismuur te kruipen. Wanneer hij boven is wuift hij nog even naar de cipiers en weg is Niek. Naar Nederland. Lang doet de politie er echter niet over om te weten waar hij zich bevindt en hij moet opnieuw mee naar hotel ‘De Houten Lepel’.

Al na enkele dagen wordt hij overgeplaatst naar de gevangenis van Brugge, de zwaarst beveiligde gevangenis van het land. Enkele jaren later, op 14 juli 2006 om precies te zijn: belt Niek naar huis. Dat hij het gaat afbollen.

Later die dag. De cipiers kijken gniffelend toe hoe Niek aan zijn klimtocht begint. Een draad van tien meter hoog met daar bovenop bloedscherpe mesjes. “Komt al maar terug naar beneden, want dat haalt ge toch niet. Ge maakt uzelf moe voor niets.” Enkele minuten later lachten ze maar groen, want Niek had het wel gehaald. Tien meter naar beneden springen, een soort van slotgracht in. Hij had zich flink bezeerd, maar heeft het wel gehaald.

Wat verderop staan papa en mama hem op te wachten, met een vluchtauto en duizend euro. Zoonlief is weg, maar vader en moeder vliegen met hun klikken en hun klakken in ’t gevang omdat ze Niek hielpen ontsnappen. Ook Niek wordt snel weer opgepakt, zijn ouders mogen terug beschikken.

Er werd een strak reclasseringsplan gemaakt en de Hasseltse gevangenisdirectie was daardoor aardig verrast. Er werd beslist dat Niek naar huis mag. De rest van zijn straf krijgt hij een enkelband. Eén dezer dagen mag Niek de gevangenis verlaten. Gewoon, door de deur deze keer. (SL)