N-VA als model voor politieke herverkaveling.

Het politieke landschap in Vlaanderen is in beweging en blijft in beweging. Langs de ene kant staat de N-VA, langs de andere kant is het vooralsnog een amalgaam aan partijen die heroriënteren, bijsturen of gewoon paniekvoetbal spelen.

De N-VA is duidelijk van plan om te zwaard en te vuur de dubbele tripartite die het land bestuurt te bestrijden. Dat dit naast het politieke spel van meerderheid (geen Vlaamse) en oppositie, ook een opmaat voor de gemeenteraadsverkiezingen is, is dan ook meer dan duidelijk. De partij blaakt van zelfvertrouwen, wordt voort gestuwd door peilingen die een vooroorlogse score voorspellen en heeft met De Wever een politiek fenomeen in huis dat zijn gelijke niet kent.

De partij zet dus enerzijds in op een met alle legale middelen bestrijden van de angstige regering Di Rupo en anderzijds op de verankering op lokaal vlak. Het dient gezegd dat in die regering inderdaad "angst" het bindmiddel is. Na ellenlange maanden onderhandelen was de angst voor een doorslaan van de eurocrisis naar België van doorslaggevend belang om akkoorden te kunnen sluiten. Akkoorden die weliswaar op foute financiële veronderstellingen en een stukje toneel steunen, maar waar wel een regering is uit voort gekomen. Angst voor de schaduw van de N-VA is een tweede bindmiddel, wat mag blijken uit de bitsige vertogen die in Kamer en Senaat werden gevoerd tussen N-VA enerzijds en vooral VLD en CD&V anderzijds.

Die laatste 2 partijen zien het dan ook met lede ogen aan hoe mandatarissen, leden en stemmers zich blijvend en in stijgende mate van hen afkeren en hun hoop op de N-VA richten. De N-VA positioneert zich rechts van het centrum en lijkt de droom van een conservatieve volkspartij waar te maken. De vergelijking met de almachtige CSU in Beieren die steevast tussen 40% en 55% van de stemmen haalt is dan ook snel gemaakt. De CD&V heeft zich dus nooit als volkspartij kunnen herstellen en kent sinds de jaren '50 van de vorige eeuw een gestege afkalving van het aantal stemmen. Ook de VLD van Verhofstadt heeft zich in leugens, bedrog en dissidentie (Coveliers, Dedecker, Beysen, ...) verslikt en heeft de hausse van de beginjaren van deze eeuw nooit waar gemaakt.

De bitsigheid van het debat wordt dan ook door die tweestrijd verklaard. De wil om te bevestigen van de N-VA versus de doodstrijd van de andere formaties mocht dit lukken. Naast zo'n grote partij is er niet veel ruimte,... of toch? Zouden de diverse opgezette kartels een start kunnen zijn van een hertekening langs de andere kant van het politieke spectrum?

Het zou kunnen, mochten die niet ad random in elkaar gebokst worden. Zo zien Groen! en VLD in Mechelen overeenkomsten genoeg om onder leiding van Bart Somers samen naar de kiezer te stappen, terwijl die VLD in het Tongeren van Dewael dan weer samenklit met de CD&V wegens ... overeenkomstig genoeg. Nochtans blijkt volgens Marc Van Peel in Antwerpen dat zijn CD&V naadloos aansluit bij de Sp.a van Janssens dus wordt daar een kartel gevormd. Die Sp.a zweert in Gent en Sint Niklaas dan weer bij Groen! omdat daar ... veel overeenkomsten te vinden zijn. Van twee zaken één. Ofwel zijn die vier partijen inderdaad perfect inwisselbaar voor elkaar en kunnen ze beter evolueren naar één grote formatie - wat door de N-VA wordt voorgehouden en waarbij er die partijen een grote dissidentie zal zijn. Ofwel geven die partijen toe aan de perceptie dat al die kartels eigenlijk maar dienen om de huidige politici in het zadel te houden - wat ook door de N-VA wordt gesteld.

Hoe dan ook zou de weg naar een twee- of driepartijenstaat veel mogelijkheden inhouden. Vooreerst zouden coalitiebesprekingen veel vlotter kunnen verlopen. Daarenboven zou er binnen die formaties ook tendensrecht kunnen bestaan. Linkse republikeinen die met de N-VA mee stemmen, progressieve N-VA leden die links in het euthanasiedebat steunen, enz. Het opent de deur voor een politiek die persoonlijker is op ethisch en moreel vlak, zoals de Volksunie die haar leden inzake de abortuskwestie vrij liet om naar eigen geweten te stemmen. Maar die weg kan maar geopend worden wanneer de - omwille van de financiële belangen van enkelen - partijtucht minder zou doorwegen. En dat dienen de partijen die de N-VA willen bestrijden eerst te bewijzen, los van welk kartel ook.

(EJ)