Non-akkoord kernuitstap wordt door de burger betaald.

De voorzitters van de 6 onderhandelende partijen hebben naar eigen zeggen een akkoord over de kernuitstap bereikt.

De regeringsonderhandelaars wijken niet af van de wet op de kernuitstap van 31 januari 2003. Wel voegen ze er aan toe dat de nieuwe federale regering er zich van zal vergewissen dat het verlies aan capaciteit zal worden opgevangen. Om dat te bewerkstelligen zal die nieuwe regering binnen de zes maanden na haar aantreden dus ... een plan opstellen om dat verlies op te vangen.

Het akkoord is dan ook een kat in een zak, want buiten het feit dat de beslissing omtrent de kernuitstap verschoven wordt naar de eerste zes maanden van de nieuwe regering, is er wezenlijk niets beslist. Ja, er zal met de nieuwe investeerders inzake hernieuwbare en andere energiebronnen onderhandeld worden. Wat daar nu al van geweten is, is dat die nieuwe investeerders de garantie zullen krijgen dat in ruil voor hun investeringen, de bestaande oudste kerncentrales van Doel I en II in 2015 zullen verdwijnen. Over het Waalse Tihange I is er iets minder zekerheid, niet inzake sluiting, wel inzake datum.

Het is komplete waanzin om ook maar enig geloof aan dit plan te hechten. De nu reeds afgeleverde vergunningen voor de bouw van alternatieve productie-installaties zullen ten vroegste tussen 2016 en 2018 operationeel zijn, dus nadat de kerncentrales gesloten zijn en voor er extra alternatieven voorhande zijn.

Het enige alternatief dat eigenlijk haalbaar is, is het aankopen van energie uit Frankrijk. Vlaanderen wordt op die manier inzake energiebeleid helemaal een Frans wingewest. Niet alleen heeft Suez-GDF al de energiemarkt hier in handen, het consortium dat 8 centrales gaat bijbouwen, mag zich in de niet zo verre toekomst ook verheugen op het kunnen verkopen van veel duurdere Franse kernenergie aan dit Belgenlandje waar het politieke langetermijnsdenken niet verder rijkt dan het komende bal van de burgemeester.

Zelfs een vermoeden van enige notie van een visie over een termijn die meer dan enkele luttele weken bedraagt, zou elke onderhandelaar hebben moeten beseffen dat inzetten op de ons door de rest van Europa benijdde kennis in Mol inzake de quasi 100% veilige kerncentrales van de vierde generatie een veel meer voor de hand liggende oplossing is. Een oplossing die de burgers geen cent extra kost, energievoorzienig garandeert, de Kyotonormen respecteert en werkgelegenheid voorziet. maar daar is het blijkbaar allemaal niet om te doen.

(EJ)