Onderhandelingen maandag bepalen lot België!

Formateur Elio Di Rupo belegt maandagmiddag zijn lang verwachtte plenaire vergadering met de 8 onderhandelende partijen waar hij na ongeveer 450 dagen talmen de onderhandelingen gaat starten voor een communautair akkoord.

Maandag iets na twaalven is het dan zover. Dan roept formateur Di Rupo (PS) de acht partijen opnieuw samen om de wijzigingen te bespreken die hij de afgelopen week heeft aanbracht aan zijn nota. Deze zijn gebaseerd op de opmerkingen en bedenkingen die de partijen konden formuleren bij de formateursnota. Na zijn onderhoud met Albert II is Di Rupo de afgelopen dagen druk aan de slag geweest om dit alles tot een (waarschijnlijk onontwarbaar) geheel te boetseren. De geplande bilaterale contacten vielen daardoor in het water, hoewel de formateur nog een aantal informele contacten met de voorzitters van alle onderhandelende partijen zal hebben. Maar wie wanneer aan de beurt is, is koffiedik kijken.

De plenaire vergadering van maandag komt er na de partijbureaus. Ze zal beginnen met een lunch - kwestie van het gezellig te houden, de onderhandelaars in een Bourgondische roes onder te dompelen in de hoop dat toch een paar onder hen de scherpe kantjes van hun commentaar bij zouden schaven. Het is de vergadering van "alles of niets. Het eindeloze spelletje opbieden en (bluf)poker is afgelopen en van de partijvoorzitters wordt verwacht dat ze nu open en bloot de kaarten op tafel leggen.

De aanpassingen die Di Rupo zal voorleggen hebben betrekking op BHV, de financieringswet, fiscale autonomie, de overdracht van bevoegdheden naar de deelstaten en de politieke vernieuwing.

Daarmee staat de CD&V al nagenoeg in haar blootje. Er zou eerst en enkel vanuit de nota Beke over BHV onderhandeld worden. Nu blijkt het reeds een volledig pakket te zijn, wat de duidelijkheid niet ten goede zal komen. Bovendien is de marge van Beke heel smal. Hij wordt met argusogen gevolgd door partijgenoot en Vlaams minister-president Peeters die -opgejaagd door de N-VA ministers Bourgeois en Muyters - niet willens is om op zijn eentje de begroting van België Wallonië en Brussel recht te trekken. Bovendien hangt het spook van het grote gelijk van De Wever boven de onderhandelaars.

Massale toegevingen, zoals door het OVV en de Gravensteengroep aangetoond, kunnen alleen maar horden kiezers richting N-VA jagen. Falen in deze fase van onderhandelen geeft De Wever maanden na zijn helder onderbouwde kritiek op deze nota voor de volle 100% gelijk en jaagt nog meer kiezers naar de N-VA.

Wat de andere Nederlandstalige partijen betreft is nog erger huilen met de Vlaamse pet op. Open VLD zal met gelijk welk akkoord het eigen liberaal discours verraden én moeten opboksen tegen een N-VA die net die liberale oplossingen naar voor schuift. Dit steeds verder onbenullig wordend partijtje wint enkel wat mandaten, maar verliest voor de rest over de volle lijn. De Sp.a en Groen! zijn niet meer dan de Vlaamse bijhuizen van de PS en Ecolo en hebben geen enkele Vlaamse meerwaarde voor deze onderhandelingen, waardoor de bal volledig in het Franstalige kamp komt te liggen.

Die Franstaligen zitten gevangen in een oorlogsretoriek die eerlijk verwoord wordt door de prachtige één-tweetjes van FDF-voorzitter Maingain en MR-kopstuk Reynders. Onder de door hen geformuleerde lat inzake Brussel en de Rand gaat de MR zeker niet. De lauwte waarmee cdh, PS en Ecolo op dit verbaal stukje boksen reageren is echter alleen schijn. Maingain verwoordt wat alle Franstalige partijvoorzitters in het achterhoofd hebben; een plan A waarbij "la Belgique" verder kan Vlaanderen brandschatten en met in het achterhoofd een plan B waarbij de federatie Wallo-brux wordt gecreeërd en Vlaanderen een hoge prijs zal moeten betalen of direct plan B.

Falen staat gelijk met historische nieuwe verkiezingen, slagen zal alleen maar lukken wanneer de Franstaligen eindelijk afzien van het 182 jaar oude credo "La Belgique sera Latin ou sera pas." Lukt hen dat niet,..., dan tekenen zij voor het einde van deze kunstmatige onstaat.

(EJ)