Onzin van een federale kieskring.

Op initiatief van een jong Vlaams-Waals koppel hebben drie organisaties de krachten gebundeld en een petitie voor de invoering van een federale kieskring gelanceerd.

Initiatiefnemer Jan-Emmanuel De Neve legt uit: "Het doel is niet het unitaire België opnieuw tot leven te wekken. We willen ruimte creëren voor politici die voor het hele land verantwoordelijkheid willen nemen". En zo'n federale kieskring zou ook het "democratisch deficit" uit de wereld moeten helpen waarbij een gemeenschap - dus taalgroep niet in staat is te stemmen voor de toekomstige premier.

Het kan wel zijn dat het initiatief niet de bedoeling heeft om het unitaire België te heruitvinden; de 3 ondersteunende organisaties - Shame, Plan-B en Camping 16 - kunnen moeilijk een Vlaamse of confederale logica toebedicht worden, integendeel. De conservatieve reflex ter behoud van het Belgisch bestel is steeds het uitgangspunt en dat beperkt de mogelijkheden. Bovendien zijn landen die wel een "federale" of nationale kieskring kennen altijd typische voorbeelden van ... unitaire staten: Nederland, Portugal (president), Polen (president), Slovenië ... wat dus de gestelde bewering onderuit haalt.

In de opgesomde landen wordt dan telkens ook strikt de hand gehouden aan de gelijkheid van elke stem, dus aan een ver doorgedreven proportionaliteit. Het voorstel van de initiatiefnemers waarbij ze de huidige balans in het parlement willen behouden gaat echter uit van quota. Zo zouden bijvoorbeeld vijftien Kamerzetels te verdienen zijn in de federale kieskring, waarvan negen zetels naar Vlamingen en zes zetels naar Franstalige kandidaten zouden gaan. Wat dan weer impliceert dat een federale kieskring in België ook op dit punt bedrieglijk is, net omdat het aantal Nederlandstalige en Franstalige verkozenen op voorhand zou worden vastgelegd en niet op basis van de uitslag van de verkiezingen! En dat is een democratisch deficit.

(EJ)